Horror Lover GR

Γρήγορες προτάσεις

2011-11-01T14:09:00.008+02:00

Αγαπητοί horror - σύντροφοι

Το γεγονός ότι απουσίασα από το blog για μεγάλο διάστημα (λόγω δουλειάς, καλοκαιριού, διακοπών κλπ) δεν σημαίνει ότι δεν είχα χρόνο για να δω ταινίες.
Αντιθέτως, μπορώ να πω ότι είδα δεκάδες, αλλά δυστυχώς, ελάχιστες από αυτές αξίζουν αναφοράς σε αυτό το blog.
Για να μην ξεχάσω όμως ποιές ήταν οι καλύτερες από αυτές, τις οποίες και εσείς αξίζει να δείτε, σας τις παραθέτω, με την υπόσχεση το συντομότερο δυνατόν να γράψω τα σχετικά reviews.
Αν κάποια από αυτές σας ιντριγκάρει ιδιαίτερα, αφήστε κάποιο σχόλιο και θα κάνω πλήρες review με αυτήν της δικής σας επιλογής.

Η σειρά με την οποία τις παραθέτω είναι τυχαία.

1. UNDOCUMENTED (2010)

Τελειόφοιτοι φοιτητές κολλεγίου εκπονούν την διπλωματική τους εργασία, καταγράφοντας το μακρύ και επίπονο ταξίδι μιας ομάδας λαθρομεταναστών από το Μεξικό, στην προσπάθειά τους να εισέλθουν στην αμερικανική γη της Επαγγελίας. Ωστόσο, πέφτουν στην ενέδρα μιας ομάδας τεξανών ακροδεξιών που δεν τρέφουν ιδιαίτερα φιλικά αισθήματα προς τους νότιους γείτονές τους και τους το δείχνουν με κάθε τρόπο, υποχρεώνοντας παράλληλα τους φοιτητές να καταγράψουν τα πάντα εν είδει ντοκιμαντέρ, για να δει ο κόσμος "και την άλλη άποψη".

Ακολουθεί το trailer:

http://www.youtube.com/watch?v=FkeJgrjXxWc

2. THE TUNNEL (2011)

Πολύ ενδιαφέρον φιλμ, όπου αυστραλέζικο τηλεοπτικό συνεργείο κατεβαίνει στα τούνελ του Σίδνεϊ για να εξακριβώσει τους λόγους για τους οποίους η κυβέρνηση ματαίωσε, χωρίς να δώσει εξηγήσεις, το μεγαλεπήβολο σχέδιό της για την αποθήκευση νερού κάτω από την πόλη.
Η απάντηση στα δημοσιογραφικά τους ερωτήματα θα έρθει μέσα από μία αγωνιώδη, ολοσκότεινη, τρομακτική περιπλάνηση στα τούνελ, με μία άγνωστη απειλή πανταχού παρούσα να τους καταδιώκει.

Ακολoυθεί το trailer:

http://www.youtube.com/watch?v=u47cTpo70EE

3. MOTHER'S DAY (2010)

Άφησα την καλύτερη για το τέλος...
Σπείρα σκληροτράχηλων αδελφών που καταδιώκεται από την Αστυνομία για ληστεία, εισβάλει στο σπίτι ενός μεσοαστικού ζευγαριού, την ώρα που κάνει πάρτυ με τους επίσης καλοζωισμένους μεσοαστούς φίλους τους και τους θέτει σε ομηρεία.
Λίγο πριν η κατάσταση εκτροχιαστεί εντελώς, τα αδέλφια ειδοποιούν την "μαμά" για να βάλει τα πράγματα σε τάξη. Η ίδια καταφθάνει στο σπίτι και επιβάλει την δική της πειθαρχία, τιμωρώντας τους απείθαρχους με ψυχολογικούς εκβιασμούς, αποκάλυψη καλά κρυμμένων μυστικών, μίση και αίμα.....
Η πολυαγαπημένη μου Ρεμπέκα Ντε Μορνέ, ίσως η πιο αδικημένη ηθοποιός του Χόλυγουντ, δίνει ρεσιτάλ συγκλονιστικής ερμηνείας σε μία ταινία που πραγματικά δεν θα ξεχάσετε ποτέ, όχι μόνο για την δική της -ούτως ή άλλως υπέροχη performance -αλλά κυρίως για το θαυμάσιο story, την "νυχοδαγκωτική" αγωνία, τις συνεχείς ανατροπές και το απροσδόκητο φινάλε της.

Ακολoυθεί το trailer:

http://www.youtube.com/watch?v=TcdfNJx68VM

GRAVE ENCOUNTERS (2011)

2011-10-19T00:20:00.009+03:00

Είδος: Καναδικής παραγωγής μεταφυσικό horror.

Tag line: They were searching for proof. And they found it....

Εναλλακτικός Τίτλος: Στενές Επαφές Νεκρού Τύπου…

Πρωταγωνιστούν: Sean Rogerson, Juan Riedinger, Mackenzie Gray

Σκηνοθεσία: The Vicious Brothers.

Επίσης έγραψαν το σενάριο, έκαναν το μοντάζ, καθάριζαν το πλατώ και έψηναν καφέ στα γυρίσματα.

Περίληψη: Το “Grave Encounters” είναι ένα reality show που αναζητά αποδείξεις γύρω από την ύπαρξη φαντασμάτων (ψάξτε στο youtube για το αληθινό reality show “Ghost Adventures” που προβάλλεται στην Αμερική – στο ίδιο format βασίζεται και το “Grave”).

Το συνεργείο της εκπομπής αποτελούν ο νάρκισσος οικοδεσπότης Lance, η “εξπέρ” στο υπερφυσικό Sasha, ο φωνακλάς οπερατέρ TC, ο τεχνικός Matt και το μέντιουμ Houston, του οποίου οι psychic ικανότητες είναι αντίστοιχες με αυτές της δικής μας Βιργινίας Λεούση, με τη διαφορά ότι η Βιργινία έχει και κάποιο fun, ενώ ο Houston είναι και απατεώνας και ξενέρωτος.

Οι συνεργάτες αποφασίζουν να κάνουν γυρίσματα στο εγκαταλειμμένο Ψυχιατρείο “Collingwood”, για το οποίο, όπως εξηγούν στους θεατές, υπάρχουν πολλές μαρτυρίες ότι “είναι στοιχειωμένο”.

MY ASS!

ΚΑΝΕΝΑ από τα μέλη του συνεργείου δεν πιστεύει στα φαντάσματα. Πρόκειται για κυνικούς, ψυχρούς επαγγελματίες της τηλεόρασης που κατασκευάζουν ένα τηλεοπτικό, απόλυτα ελεγχόμενο, προπαρασκευασμένο και στυλιζαρισμένο προϊόν και το προσφέρουν προς κατανάλωση.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Houston, το μέντιουμ, δεν έχει καμία απολύτως διαισθητική ή τηλεπαθητική ικανότητα, αλλά υποδύεται το μέντιουμ για τις ανάγκες του show.

Έχοντας λοιπόν συγκεντρώσει “μαρτυρίες” από τον πρώην επιστάτη του ψυχιατρείου και από λυκειόπαιδα που έμπαιναν στο ψυχιατρείο για χαμούρεμα, αλλά εξαφανίζονταν μόλις αντίκρυζαν “παράξενες σκιές” και “τρόφιμους με λευκές στολές να περιπλανώνται στους διαδρόμους”, το συνεργείο, ακολουθώντας το format της εκπομπής, αποφασίζει να κλειδωθεί από τις 6 το απόγευμα έως τις 6 το επόμενο πρωί στο ολοσκότεινο, τεράστιο ψυχιατρείο, προκειμένου να συλλέξει αποδείξεις για την ύπαρξη φαντασμάτων.

Και ενώ στήνουν τις κάμερες και αναμένουν να καταγράψουν το τίποτα – με σκοπό να το επεξεργαστούν στο post production για να φανεί ως “πάρτυ φαντασμάτων” - το συνεργείο συνειδητοποιεί με τρόμο και φρίκη ότι έχει παγιδευτεί στο Ψυχιατρείο, το οποίο, όχι μόνο δεν είναι έρημο, αλλά σφύζει από ζωή!

Ζωή εν τάφω......

Τί μου άρεσε:

Η ταινία βασίζεται στο πολυφορεμένο concept του “Blair Witch Project” (δηλαδή “κινηματογραφικό υλικό που βρέθηκε τυχαία μετά από καιρό και είναι όλο τραβηγμένο με χειροκίνητες κάμερες, οι δε εικονολήπτες αγνοούνται”) και φυσικά σε αυτό του “Paranormal Activity 1 και 2”, η σύγκριση με το οποίο είναι αναπόφευκτη.

Η μαγκιά, ωστόσο, του “Encounters” έγκειται στο γεγονός ότι, σε αντίθεση με το “Activity”, τα φαντάσματα, οι οντότητες, οι δαίμονες, πείτε τα όπως θέλετε, έχουν μορφή, η οποία αντικατοπτρίζεται - από ένα σημείο και μετά - στην κάμερα, ώστε ο θεατής να μπορεί να δει τί απειλεί τους ήρωες. Γιατί, O.K., καλός ο “αόρατος τρόμος”, αλλά να βλέπουμε και κάτι ρε αδελφέ!

Η δράση εξελίσσεται σταδιακά, χωρίς βίαια και βιαστικά αφηγηματικά άλματα, με τα φαντάσματα αρχικά να βολιδοσκοπούν τους κλειδωμένους ήρωες, πριν κλιμακώσουν την επίθεσή τους, στοιχείο που αυξάνει σταδιακά και την αγωνία του θεατή.

Τα ευρήματα του “lockdown” και της απώλειας της αίσθησης του χώρου και του χρόνου εντός του ψυχιατρείου λειτουργούν έξοχα, εντείνοντας τα αισθήματα εγκλωβισμού και απόγνωσης των ηρώων, που καλούνται να κινηθούν σε ένα ολοσκότεινο, κλειστοφοβικό περιβάλλον.

Εξίσου ενδιαφέρον στοιχείο αποτελούν οι ήρωες της ταινίας: ξεκινούν ως αντιπαθείς, κυνικοί αντι-ήρωες, που, παρά τα απίστευτα μαρτύρια που περνούν μέσα στο ψυχιατρείο, εξακολουθούν τελικά μέχρι και το τέλος να μην κερδίζουν την ιδιαίτερη συμπάθεια του θεατή, αλλά μάλλον την ουδετερότητά του.

Τα δε φαντάσματα απεικονίζονται με έντονα τρομακτικά, αποκρουστικά χαρακτηριστικά και προκαλούν «αναπηδήσεις» στον καναπέ, όχι μόνο με τη θέαση, αλλά και με την ακρόασή τους. Επιβεβαιώνεται δε απόλυτα η γνωστή ρήση ότι «στις ταινίες τρόμου, αν δεν θες να φοβηθείς, κλείσε καλύτερα τον ήχο, παρά την εικόνα».

Στα πλεονεκτήματα της ταινίας ανήκει και η απειροελάχιστη χρήση οπτικών εφέ – αλίμονο, με budget κάτω του 1.000.000 δολαρίων σιγά μην είχε και cgi – και η ενσάρκωση των φαντασμάτων από ηθοποιούς, αντί των ψυχρών δημιουργιών ενός computer.

Επίσης στα θετικά του “Encounters” ανήκει και η σατυρική του διάθεση, που είναι κάτι παραπάνω από προφανής, καθώς όποιος έχει παρακολουθήσει το αληθινό «Ghost Adventures» - το reality που σαρώνει στην Αμερική αυτόν τον καιρό - θα διαπιστώσει ότι το «Grave» αναπαριστά πιστά το format της εν λόγω εκπομπής. Μάλιστα ο Lance του «Grave Encounters» είναι πιστό αντίγραφο - ως χαρακτήρας - του υπερφίαλου παρουσιαστή του αληθινού reality «Ghost Adventures» - δείτε και θα καταλάβετε.

Το «Grave» πάντως φροντίζει να αφήσει σαφείς αιχμές για την αξιοπιστία αυτού του είδους των εκπομπών, όπως το “Ghost Adventures».

Έτσι, στις πρώτες σκηνές του “Encounters” παρακολουθούμε το πώς «στήνεται» και με ποιά «υλικά» φτιάχνεται μια τέτοια εκπομπή. Θα χρειαστούμε: Ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο, μια «σκοτεινή» ιστορία από το παρελθόν και μαρτυρίες αφελών ανθρώπων, που, έναντι χρημάτων, είναι ικανοί να καταθέσουν on camera ότι “είδαν το Χριστό φαντάρο στην Κοζάνη” - στην ταινία χαρακτηριστική είναι η σκηνή όπου ένας αλλοδαπός καθαριστής πληρώνεται από το συνεργείο ένα 20δόλαρο για να πει στην κάμερα ότι είδε ένα φάντασμα.

Όλα τα παραπάνω βέβαια μπολιάζονται με πλάνα νυχτερινής λήψης μέσα σε ολοσκότεινους, υγρούς διαδρόμους, ξεχασμένες ιστορίες που χάνονται μεταξύ αλήθειας και μύθου, «τρομακτική» μουσική επένδυση και πομπώδη αφήγηση από έναν χαρισματικό οικοδεσπότη.

Εν κατακλείδι, είχα αρκετό καιρό να δω μία ειλικρινή στις προθέσεις της και πραγματικά τρομακτική ταινία. Ως επί το πλείστον, οι περισσότερες σύγχρονες ταινίες του είδους επιδιώκουν την αγωνία και το σασπένς μέσω της παράθεσης εμποδίων που πρέπει να ξεπεραστούν, στερόντας όμως έτσι το κοινό από την απόλαυση των παλιών, καλών «scares».

Με το “Grave Encounters” όμως επιτυγχάνονται και τα δύο. Και αγωνία για την κατάληξη των ηρώων και στιγμές ωμού, απολαυστικού τρόμου, χωρίς ωστόσο τα ανούσια, φθηνά shock που έχουμε δει κατά καιρούς.

Τι δεν μου άρεσε:

Το «Grave Encounters» δεν αποφεύγει κάποια κλισέ που έχουμε δει σε πολλές ταινίες.

Η γνωστή μανιέρα «φαντάσματα = βασανισμένες ψυχές που εκδικούνται τους ζωντανούς για όσα τους έκαναν όσο ζούσαν» επαναλαμβάνεται δυστυχώς και εδώ, θυμίζοντας ασιατικό horror (οι γνώστες ξέρουν ότι το 99% των ασιατικών ταινιών τρόμου με φαντάσματα έχει να κάνει με εκδικητικές, αλλά βασανισμένες ψυχές). Τουλάχιστον σε αυτήν την ταινία τα φαντάσματα είναι τρομακτικά μέχρι το τέλος, χωρίς να προκαλού τον οίκτο των θεατών.

Η επιπρόσθετη αποκρυφιστική διάσταση που δίνεται στις τελευταίες σκηνές της ταινίας θα μπορούσε να αξιοποιηθεί καλύτερα από άποψη storyline, αλλά ο τρόπος που προβάλλεται καταλήγει να είναι ένα ανούσιο σεναριακό άλλοθι, ένα «να’ χαμε να λέγαμε», παρά σοβαρή πρόταση/εξήγηση.

Η αντιπάθεια που εκπέμπουν τα μέλη του συνεργείου είναι τόσο ισχυρή στην αρχή, που – παρά τις τραγικές τους περιπέτειες στην πορεία – δεν επιτυγχάνουν την μεταστροφή του εις βάρους τους κλίματος από τους θεατές. Υποθέτω ότι κάτι τέτοιο ήταν ίσως σκόπιμο από πλευράς σκηνοθετών – σεναριογράφων, ωστόσο ενδέχεται να προκαλέσει σύγχυση στο κοινό, αφού θα δυσκολευτεί να ταυτιστεί, τόσο με τα αντιπαθητικά μέλη του συνεργείου, όσο και με τις δαιμονικές μορφές των φαντασμάτων.

Τέλος, τις δύο πρώτες φορές που επιχείρησα να δω την ταινία με πήρε ο ύπνος στο πρώτο 20λεπτο (αλλά τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον έφταιγε το ότι είχα φάει βαριά - πίτσα την 1^η φορά, μακαρονάδα την 2η). Βέβαια από την άλλη μπορεί και να έφταιγε το ότι το πρώτο 20λεπτο είναι λιγουλάκι αργό – ανταμείβει όμως και με το παραπάνω η υπόλοιπη ταινία, αφού γύρω στο μισάωρο η δράση απογειώνεται.

Έχει αίματα «και τέτοια»: Λίγα και καλά….

Βαθμολογία: Αν και με κάποιες αδυναμίες, σίγουρα πρόκειται για ένα τρομακτικό και φιλότιμο στις εν γένει προσπάθειές του φιλμ. Το “Grave Encounters” αξίζει ένα 8/10, ειδικά αν το δείτε με κλειστά φώτα και σχετικά υψηλή ένταση.

Πάρε και το trailer: http://www.youtube.com/watch?v=g8FBRATbJoA

AMER (2009)

2011-02-25T14:26:00.010+02:00

Είδος: Γαλλο-βελγικής παραγωγής "καλλιτεχνικό" giallo.

Tag line: Όσο κι αν έψαξα, δεν βρήκα!

Εναλλακτικός τίτλος: Για να αποθεώσεις την εικόνα, δεν χρειάζεσαι διαλόγους!

Πρωταγωνιστούν: Cassandra Foret, Charlotte Eugene Guibeaud

Σκηνοθεσία: Helene Cattet, Bruno Forzani

Περίληψη: Τρεις σημαντικές στιγμές, όλες τους αισθησιακές, καθορίζουν τη ζωή της Ana. Μέσα από τις σαρκικές αναζητήσεις της, ταλαντεύεται ανάμεσα στην πραγματικότητα και τις γεμάτες χρώμα φαντασιώσεις της που γίνονται όλο και πιο καταπιεστικές. Ένα μαυροφορεμένο χέρι την εμποδίζει να ουρλιάξει. Ο άνεμος φυσά στο φόρεμά της και χαϊδεύει τους μηρούς της, ένα κοφτερό ξυράφι ακουμπά το δέρμα της. Θα τελειώσει ποτέ αυτό το χαοτικό και σαρκοβόρο ταξίδι της;

Τί μου άρεσε: Να αποσαφηνίσω απ' την αρχή ότι, αν νομίζετε ότι επειδή χαρακτηρίζω την ταινία "giallo", εσείς θα ετοιμαστείτε να καβαλήσετε το συνηθισμένο σας roller coaster από "σπέρμα-φόνο-αίμα-καταδίωξη-κάθαρση", ξεκαβαλήστε το από τώρα!
Το "AMER", που στα Ιταλικά σημαίνει "πικρό", είναι μια αισθητική μελέτη της γυναικείας σεξουαλικής αφύπνισης, του άγχους και των φόβων στη ζωή μιας μιας γυναίκας. Για 90 λεπτά, θα παρακολουθήσετε ένα αριστοτεχνικό κινηματογραφικά αλλά και αισθητικά/στυλιστικά φιλμ, πλημμυρισμένο από εκατοντάδες close-up, απίθανες γωνίες λήψης, εκπληκτική φωτογραφία και χρώματα, εξαιρετική ηχολοψία και θαυμάσια-ειρωνική ίσως για την ταινία - μουσική. Όλα αυτά, ενώ η ηρωίδα βυθίζεται σε μία διαρκή, σκοτεινή απειλή.
Η σχεδόν ολοκληρωτική έλλειψη διαλόγων (!) και οι σεναριακοί σουρεαλισμοί (πείτε τα και σεναριακά κενά) που ούτως ή άλλως συναντάμε στα giallo καθιστούν την ταινία "δύσκολη", "ιδιαίτερη", "καλλιτεχνική" και κατ' επέκταση όχι για όλους. Ο.Κ., σίγουρα δεν είναι για όλους, αλλά πιστέψτε με, όσοι τελικά την δείτε είναι πολύ πιθανό να μην την ξεχάσετε ποτέ!
Αν και σε καμία περίπτωση δεν συνιστά "ταινία τρόμου", παρότι υπάρχουν και κάποιες "τρομακτικές" σκηνές, θα βρείτε πολλά από τα στοιχεία που απαρτίζουν ένα "giallo": μυστηριώδεις δολοφονίες, γυναίκες που ωθούνται στην τρέλα, καταπιεστικούς γονείς, "σπασμωδικά" πλάνα της κάμερας, στυλιζάρισμα του αίματος που χύνεται, ήχους από πόρτες που μισανοίγουν τρίζοντας, τζάμια και αντικείμενα που σπάνε και κόβουν "με μαχαίρι" την απειλητική σιωπή, ανάσες θανάτου και κραυγές τρόμου - μία έξοχα ενορχηστρωμένη πανδαισία που κινείται στα όρια εκείνης της λεπτής γραμμής μεταξύ exploitation horror, soft-core πορνό και σουρεαλιστικής ψυχεδέλειας του '70.
Η ούτως ή άλλως αφαιρετική αφήγηση του "AMER" εκτυλίσσεται σε τρεις χρονικές ενότητες: Η καθεμιά παραδίδεται σε έναν συνδυασμό διαφορετικών εικόνων, ήχου και τεχνικής. Από το αρχικό εφιαλτικό παραμύθι της παιδικής ηλικίας της Ana, στο ξύπνημα της σεξουαλικότητας στην εφηβεία και την αναμέτρηση της πρωταγωνίστριας, με μία δολοφονική παρουσία με την οποία φαίνεται να έχει μια σχέση συναισθηματικής εξάρτησης.
Στο πρώτο μέρος της ταινίας βιώνουμε τον εφιάλτη ενός παιδιού, το οποίο στοιχειώνεται από μία απόκοσμη, μαυροφορεμένη γυναίκα που μένει στο διπλανό δωμάτιο. Φόβος, μαύρη μαγεία, θάνατος, θρησκεία και συμβολισμοί, αλλά και μία σκηνή σεξ, όλα μέσα από ένα καλειδοσκόπιο acid -psychedelic ψευδαισθήσεων και χρωμάτων.
Στο δεύτερο μέρος, η Ana είναι έφηβη. Και τί έφηβη! Με ένα πανέμορφο, αθώο, αλλά ταυτόχρονα και σκανδαλωδώς σεξουαλικό πρόσωπο, με τα σαρκώδη-τύφλα να' χει η Jolie -χείλη της να κόβουν την ανάσα! Ήδη σε εξέλιξη η ανταγωνιστική σχέση μητέρας-κόρης και οι σαρκικές επιθυμίες κυρίως της μικρής, που φλερτάρει ακόμη και με την ιδέα του ομαδικού βιασμού της! Οι σκηνοθέτες επιμένουν σε μία σειρά υπερ-σεξουαλικών κοντινών πλάνων σε φούστες που ανασηκώνονται από τον άνεμο, τρίχες που ανασηκώνονται σε μία σεξουαλική σκέψη, χείλη (άνω και κάτω!!!!) που σφίγγονται και βλέμματα γεμάτα υπονοούμενα.
Κιτς είπατε? Ε, και?
Στο τρίτο και τελευταίο μέρος, όλα τα προαναφερθέντα στοιχεία του giallo είναι παρόντα. Δεν θα πω κάτι παραπάνω εδώ....
Εν κατακλείδι, το "AMER" είναι ένας πραγματικός φόρος-τιμής στο στυλ, ένας εικαστικός θρίαμβος. Οι ήχοι και οι εικόνες του είναι τόσο πλούσιες και δυνατές που πραγματικά, ακόμη και αν την δείτε για καθαρά εικαστικούς λόγους, είναι δύσκολο να μην γοητευτείτε από την εκπληκτική δουλειά των δύο σκηνοθετών που δούλεψαν σχεδόν 10 χρόνια πάνω στην ταινία! Και βέβαια, ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι το επίπεδο των συγκινήσεων που προκαλεί και όσων "λέει" με απειροελάχιστους διαλόγους.
Είναι τόσο μοναδικό σε σύγκριση με οποιαδήποτε ταινία που έχω δει τον τελευταίο καιρό, που το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σας προτείνω να την δείτε. Έστω και για λόγους αισθητικής-εικαστικής απόλαυσης.

Τί δεν μου άρεσε: Δεν τολμώ να πω ότι με τον ίδιο τρόπο που ο Ταραντίνο απενοχοποίησε και επανέφερε τις exploitation ταινίες στην mainstream pop κουλτούρα, έτσι και οι Cattet και Forzani κάνουν το ίδιο για το είδος giallo με την εν λόγω ταινία. Και αυτό γιατί έτσι θα αδικούσα το είδος.
Ναι, είναι αλήθεια ότι η έλλειψη διαλόγων είναι ένα μεγάλο ρίσκο. Αρχικά ενδιαφέρουσα ως ιδέα, με κίνδυνο όμως, αν δεν υποστηριχτεί εικονογραφικά και σεναριακά, να κουράσει τους μη μυημένους σε "δύσκολες ταινίες".
Η αφαιρετική αφήγηση, η μη επαρκής -έως τελείως ανεπαρκής -εξήγηση στοιχείων της ιστορίας, οι υπερβάσεις και τα πολλά ερωτηματικά που αφήνει στο τέλος είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα απογοητεύσουν αρκετούς από εσάς.
Πιστέψτε με όμως, χίλιες φορές να σας απογοητεύσει το "AMER", παρά το "Final Destination" ή άλλες "αμερικανιές" του κιλού! Τουλάχιστον, έχοντας δει το "AMER" θα έχετε βγει εικαστικά κερδισμένοι. Είναι σαν να επισκέπτεστε ένα καλό μουσείο. Μπορεί τα εκθέματα να σας φάνηκαν ακατανόητα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ήταν και όμορφα....

Έχει "αίματα και τέτοια ?": Λίγα, αλλά εξαίσια κινηματογραφημένα.

Βαθμολογία: Θα ήταν άδικο να την βαθμολογήσω, νομίζω ότι είναι εκτός συναγωνισμού. Βαθμολογήστε την εσείς αν θέλετε.

Πάρε και το trailer: http://www.youtube.com/watch?v=1UVFpagEltg

I SAW THE DEVIL (2010)

2011-01-21T15:18:00.013+02:00

Είδος: Νοτιοκορεατικής παραγωγής αστυνομικό θρίλερ.

Tag line: Abandon all compassion.....

Εναλλακτικός τίτλος: Η απάντηση στο "Se7en" άργησε, αλλά ήρθε απ' την Κορέα!

Πρωταγωνιστούν: Choi Min-sik, Byung-Hun Lee, Gwook-hwan Jeon, Ho-jin Jeon

Σκηνοθεσία: Ji-Woon Ki

Περίληψη: O Kyung-chul (μη μου ζητήσετε να γράψω στα ελληνικά το όνομα!!!!) είναι Δημόσιος Κίνδυνος, ένας τρομερά επικίνδυνος ψυχοπαθής που σκοτώνει για ευχαρίστηση. Αποτελώντας την ενσάρκωση του απόλυτου κακού (Devil), έχει διαπράξει ανατριχιαστικά και υπερ-βίαια εγκλήματα σε ανυπεράσπιστα και αθώα θύματα - άντρες, γυναίκες και παιδιά - αλλά κατορθώνει με επιτυχία να διαφεύγει τη σύλληψη από την αστυνομία.
Το τελευταίο θύμα του είναι η όμορφη Ju-Yeon, κόρη ενός συνταξιούχου επικεφαλής της αστυνομίας και έγκυος από τον αρραβωνιαστικιό της, τον ειδικό πράκτορα Dae-Hoon. O τελευταίος κάνει σκοπό ζωής την εκδίκηση για την άγρια δολοφονία της αγαπημένης του και εξαπολύει ανθρωποκυνηγητό κατά του Kyung-chul, τον οποίο όχι απλά εντοπίζει, αλλά φροντίζει να βασανίζει αργά και βασανιστικά. Ωστόσο, ο "Διάβολος" έχει πολλά ποδάρια: χωρίς τον παραμικρό ηθικό φραγμό και με μία ακατάπαυστη δολοφονική μανία, ο Kyung-chul θα συνεχίσει να σπέρνει τον τρόμο, δραπετεύοντας από την hi-tech παγίδα του Dae-Hoon. Οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ καλού και κακού πέφτουν σε αυτό το διαβολικά διαστραμμένο παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι, αφήνοντας τον θεατή με κομμένη την ανάσα μέχρι την τελευταία ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ σκηνή της ταινίας.

Τί μου άρεσε: Πάντα ήμουν φαν του "K-horror", δηλαδή του κορεατικού σινεμά τρόμου που έχει αποκτήσει σταθερό και πιστό κοινό, καθώς τα τελευταία χρόνια έχει προσφέρει σημαντικά "διαμαντάκια" , όπως τα "Tale of two sisters", "Whispering Corridors", " Phone", "The evil twin" κ.α. Το "Devil" συγκαταλέγεται δικαίως σε ένα από αυτά! Και αυτό γιατί πολλοί είναι οι horror bloggers και fans που έχουν αποκαλέσει το "I saw the devil" ως "το Se7en" της νέας δεκαετίας"!
Το κορεάτικο φιλμ πράγματι παρουσιάζει κάποια στοιχεία ομοιότητας με το θρυλικό αστυνομικό θρίλερ του David Fincher. Αμφότερα περιέχουν εξαιρετικά δυσάρεστες σκηνές και έντονα στοιχεία τραγικότητας, ιδιαίτeρα σε ό,τι αφορά τον "καλό" πρωταγωνιστή. Επίσης, και τα δύο κινούνται στον άξονα του αστυνομικού θρίλερ και του ανθρωποκυνηγητού ενός ιδιαίτερα ευφυούς δολοφόνου, ενώ υπάρχουν και πανομοιότυπα σεναριακά στοιχεία, όπως για παράδειγμα η εγκυμοσύνη της μνηστής του ήρωα, την οποία αυτός πληροφορείται στο τέλος της ταινίας και που συμβάλλει έντονα στο δράμα.
Ωστόσο, παρουσιάζουν σημαντικές διαφορές σε ό,τι αφορά την αφηγηματική δομή.
Στο "Se7en", η αποκάλυψη της δολοφονίας της γυναίκας του χαρακτήρα που ερμηνεύει ο Μπραντ Πιτ γίνεται στο τέλος, σαν τραγικό επιστέγασμα ή τραγική κορύφωση της δραματικής εξελιξης του φιλμ. Στο "Devil", η δολοφονία της μνηστής του ήρωα αποτελεί την αφορμή για την όλη κινητοποίηση του δράματος, την αναζήτηση του δολοφόνου και την εκδίκηση του ήρωα.
Η κορεάτικη ταινία έχει έντονη δράση, σκηνές βίας και ανθρωποκυνηγητό, όπως και στο "Se7en", φρικιαστικές δολοφονίες (χωρίς όμως τον θαυμάσιο συμβολισμό και τη θεατρικότητα των "Επτά Θανάσιμων Αμαρτημάτων") , αλλά θα τολμήσω να πω ότι είναι πιο πλούσια σε σεναριακές ανατροπές. Μπορεί το "Se7en" να πάγωσε του θεατές με την μακάβρια αποκάλυψη του περιεχομένου του "κουτιού" στο τέλος του φιλμ, αλλά το "Devil", πέραν της εξίσου ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗΣ/OMG (!) κατάληξης, στην μεγάλη του διάρκεια (2 1/2 ώρες) ανατρέπει τους ρόλους του "καλού" και του "Διαβόλου" και ανακατεύει την τράπουλα τόσες φορές, προκαλώντας απολαυστικές εκπλήξεις στο θεατή.
Οι δύο βασικοί χαρακτήρες της ταινίας, κατά την εκκίνηση βρίσκονται σε απόλυτα αντίθετους πόλους: από την μία ο καλός, αλτρουιστής, συναισθηματικός και κυρίως ερωτευμένος μπάτσος. Από την άλλη το "απόλυτο Κακό": ένας μισάνθρωπος ή καλύτερα απάνθρωπος σαδιστής που σπέρνει τη φρίκη χωρίς να έχει το παραμικρό κίνητρο ή εξήγηση. Κι όμως, ο "καλός" θα χρειαστεί να μεταπηδήσει στο πεδίο του Κακού, να γίνει και ο ίδιος ένα "τέρας", προκειμένου να αντιμετωπίσει τον "Διάβολο", υιοθετώντας τη λογική του "if you can't beat them, be them".
Στην πορεία, θα αναγκαστεί να "κλειδώσει" την ψυχή του, να αποβάλει κάθε συναίσθημα, να γίνει ένα ψυχρό, ανέκφραστο υπερ-ανθρωποειδές, προσηλωμένο σε έναν μόνο σκοπό: την εκδίκηση. Δυστυχώς όμως, η τυφλή του προσήλωση θα προκαλέσει και απώλειες, αφού στην πορεία, εκτός από ανθρώπους, θα κοντέψει να χάσει και τον εαυτό του.
Ο δε "Διάβολος", ένα αγρίμι της αστικής ζούγκλας, συνεχίζει να τρέφει το σαδιστικό και δολοφονικό του πάθος, ακόμη και αν αμέσως πριν έχει υποφέρει στα χέρια του τιμωρού του. Δεν υπάρχει εξήγηση, δεν υπάρχει κίνητρο για αυτήν την σατανική, διεστραμμένη, απάνθρωπη συμπεριφορά, για αυτή την λυσσασμένη λογική του "take no prisoners". Εξάλλου, ο ίδιος o Διάβολος, η ενσάρκωση του Κακού, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΞΗΓΗΣΗ.
Και μπορεί η συγκλονιστική ερμηνεία του Choi Min-sik να προκαλεί αισθήματα μίσους στους θεατές για τον χαρακτήρα του (σ.σ. σκεφτείτε λίγο πόσο σημαντικό είναι να διεγείρεις συναισθήματα με την ερμηνεία σου) , αλλά η σατανική του ευφυία ίσως κάποια στιγμή να προκαλέσει .... ένοχες απολαύσεις σε όσους δουν την ταινία.
Να σημειώσω ότι ο Choi Min-sikο ήταν πρωταγωνιστής στην ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΚΟΡΕΑΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΕΤΩΝ, το περίφημο "Oldboy" (το οποίο αν δεν έχετε δει, ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΤΕ ΤΩΡΑ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΣΑΣ ΠΑΡΕΙ Ο "ΔΙΑΟΛΟΣ"!). Η απολαυστική ερμηνεία του ως "Διαβόλου", ακόμη και αν είναι "over the top" κάποιες στιγμές, δεν παύει να είναι υποβλητική και να δικαιώνει τον υπεύθυνο casting.
O δε Byung-Hun Lee, υπό τις σοφές σκηνοθετικές οδηγίες, παρουσιάζει έναν ήρωα που υποχρεώνεται (επειδή στην πραγματικότητα δεν θέλει) να απεκδυθεί κάθε συναισθήματος, καθώς μόνο έτσι μπορεί να καταδυθεί στην κόλαση του "Διαβόλου" και να τον αντιμετωπίσει. Στο τέλος μόνο της ταινίας, τα καταπιεσμένα συναισθήματά του "σκάνε" στην επιφάνεια με πάταγο, προσφέροντας μία ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ και συνάμα συγκινητική στιγμή!
Η ταινία συνοδεύεται από θαυμάσιο μουσικό score που εξυπηρετεί πιστά την εξέλιξη - και κυρίως - τη συναισθηματική διαδρομή των χαρακτήρων της ιστορίας.
ΜΗΝ ΤΟ ΧΑΣΕΤΕ!

Τί δεν μου άρεσε: Αν νομίζετε ότι το φιλμ δεν παρουσιάζει αδυναμίες, κάνετε λάθος.
Κατ' αρχάς οι σκηνές δράσης είναι εμπλουτισμένες με - έστω και περιορισμένες και λιτά αποδοσμένες- κινήσεις καράτε, στοιχείο μάλλον αταίριαστο με το γενικό ύφος του φιλμ, εκτός πια κι αν οι πολεμικές τέχνες είναι όντως μέρος της καθημερινότητας των Κορεατών.
Αλήθεια, πώς διάολο έχουν εκπαιδεύσει τις Ασιάτισσες και όταν κάποιος θέλει να τις βιάσει, αυτές γδύνονται υπακούοντας και χωρίς να βγάλουν τσιμουδιά? Είναι και αυτό ζήτημα "πολιτισμικής διαφοράς"?
Τέλος, για να επανέλθουμε στη σύγκριση με το "Se7en", μπορεί ο Fincher να γύρισε και αρκετές μπαρούφες μετά το αξέχαστο θρίλερ του 1995, αλλά δεν έπαψε ποτέ να είναι μάστορας στη δημιουργία σκοτεινής, αποπνικτικής και δυσάρεστης ατμόσφαιρας - σήμα κατατεθέν στις ταινίες του. Δυστυχώς, ο Κορεάτης συνάδελφός του, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες, υστερεί σημαντικά. Χρυσέ μου, όταν εξαπολύεις κινηματογραφικό ανθρωποκυνηγητό κατά ενός σήριαλ κίλλερ, βάζεις φόντο την λιακάδα της Σεούλ και τους αστραφτερούς της ουρανοξύστες? Απάντηση: Ο-Χ-Ι !!!

Έχει "αίματα και τέτοια ?": Αρκετά, αλλά χωρίς περιττές υπερβολές.

Βαθμολογία: 9,2/10.

Πάρε και το trailer: http://www.youtube.com/watch?v=nY5Fq68To0E

BLACK CHRISTMAS (1974)

2011-01-04T11:27:00.007+02:00

Είδος: Καναδικής παραγωγής slasher (από τα πρώτα, αν όχι το πρώτο στο είδος του).

Tag line: If this picture doesn't make your skin crawl... it's on TOO TIGHT!

Εναλλακτικός τίτλος: Καθιερώνοντας ένα ολόκληρο είδος ταινιών τρόμου!

Πρωταγωνιστούν: Olivia Hussey, Margot Kidder, Keir Duella κ.α γνωστοί.

Σενάριο: A. Roy Moore.

Σκηνοθεσία: Bob Clark.

Περίληψη: Ένα μάτσο "αδελφές" (όχι από τις "κουδουνάτες", από αυτές που ανήκουν σε κολλεγιακή αδελφότητα) κάνουν χριστουγεννιάτικο πάρτυ στο σπίτι της Αδελφότητάς τους. Από τα παράθυρα, ωστόσο, τις παρακολουθεί ένας άνδρας, του οποίου το πρόσωπο φυσικά και δεν βλέπουμε. Ο άντρας σκαρφαλώνει τον εξωτερικό τοίχο και μπαίνει στο σπίτι. Το πάρτυ μόλις άρχισε!
Ακολουθούν τρομακτικά τηλεφωνήματα από "έναν ανώμαλο" που βογκά, βαριανασαίνει, χασκογελά, αλλά κυρίως απειλεί να σκοτώσει, εξαφανίσεις φοιτητριών μέσα στο σπίτι, διακοπή ρεύματος, ασφυξία, φόνοι, εξαιρετικές σεναριακές και σκηνοθετικές πρωτοπορίες και ένα ασαφές, ωραιότατο τέλος για επιδόρπιο.
Ό,τι πρέπει να δείτε για να σπάσετε την χριστουγεννιάτικη εμμονή με τις feel-good ταινίες της σεζόν (βλ. "Μόνος στο Σπίτι", "Σκρουτζ" σε όλες τις παραλλαγές, "Πολικό Εξπρές" κ.α)

Τί μου άρεσε: Κατ΄αρχάς να πω ότι την ταινία ήθελα από καιρό να την ανεβάσω, απλά περίμενα το κατάλληλο timing. Επιπλέον, ήθελα να ικανοποιήσω επιθυμία ενός φίλου του blog που μου ζήτησε με σχόλιό του να αναφέρομαι κατά διαστήματα σε ταινίες του παρελθόντος. Θεωρήστε λοιπόν το σημερινό post ως το πρώτο από μία σειρά αναρτήσεων με τη μορφή ρετροσπεκτίβας σε θρυλικές ταινίες μιας άλλης horror εποχής. Πάμε τώρα στην ταινία.
Η ταινία λοιπόν βασίστηκε κατά μεγάλο μέρος στο αληθινό γεγονός μιας σειράς φόνων που έλαβαν χώρα κατά την περίοδο των Χριστουγέννων στο Κεμπέκ του Καναδά. Στο φιλμ, μία ομάδα νεαρών φοιτητριών σε κολλέγιο και μελών σε Αδελφότητα κάνουν το τελευταίο τους αποχαιρετηστήριο πάρτυ, πριν φύγουν για τα σπίτια των οικογενειών τους. Το σκηνικό μόνο κατ' επίφαση γιορτινό, καμιά τους δεν δείχνει να έχει ιδιαίτερα γιορτινή διάθεση, με εξαίρεση ίσως την γηραιά Υπεύθυνη του Οίκου (housemother), το κέφι της οποίας εξηγείται από το γεγονός ότι είναι αλκοολική. Την βαρεμάρα της βραδιάς "σπάει" το τηλεφώνημα ενός αγνώστου άντρα που βαριανασαίνει, μιλά ασυνάρτητα, μιμείται φωνές (και γάτες!) και όταν πλέον "τα βρίσκει σκούρα" με το θράσος των κοριτσιών....τις απειλεί με αργή, αλλά σίγουρη και απόλυτα ανατριχιαστική φωνή ότι "θα τις σκοτώσει". ΠΡΟΣΟΧΗ: στην πορεία της ταινίας οι ηρωίδες (όσες απομείνουν) διαπιστώνουν με φρίκη ότι τα τηλεφωνήματα γίνονται μέσα από το σπίτι!!!
Το στοιχείο των "τρομακτικών τηλεφωνημάτων που γίνονται μέσα απ' το σπίτι" το είδαμε για πρώτη φορά σε αυτήν την ταινία και έκτοτε έχει αντιγραφεί, άλλοτε επιτυχημένα και άλλοτε όχι, από δεκάδες ταινίες του είδους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα επιτυχημένης αντιγραφής αποτελεί το über λατρεμένο "Scream" ("Hello Sidney, Ι want to play a game. Which door am I at?") η ταινία όμως που όχι μόνο αντέγραψε το εν λόγω στοιχείο αλλά το έκανε έμβλημά της είναι το "When a stranger calls (1979)", της οποίας τα πρώτα 25 λεπτά συνθέτουν μία από τις πιο ανατριχιαστικές σεκάνς όλων των εποχών.

Άλλο στοιχείο στο οποίο το "Black Christmas" πρωτοπορεί είναι η χρήση του POV για τον δολοφόνο της ταινίας (point of view - το πλάνο δηλαδή με το οποίο ο θεατής γίνεται "τα μάτια του χαρακτήρα" - εδώ του δολοφόνου, και "βλέπει ό,τι αυτός βλέπει"). Επίσης, από πολλούς έχει χαρακτηριστεί σαν "το πρώτο slasher" και "θεμελιωτής ενός είδους" που άλλες ταινίες ακολούθησαν και "απογείωσαν" (όπως το "Halloween" και το "Friday the 13th").
Ο Bob Clark πολύ σοφά επιλέγει να μας δείξει όσο το δυνατόν λιγότερα από gore και slashing στοιχεία, αφήνοντας πολλά στη φαντασία μας και σώζοντας έτσι το ούτως ή άλλως καλό σενάριο από μία φτηνή και trashy εξαργύρωση.
Οι ερμηνείες πολύ καλές και οι χαρακτήρες, ναι μεν κλισαρισμένοι για τα σημερινά δεδομένα (η "τσούλα", η "σπασίκλω", η "μετρημένη και γενναία" κ.α), αλλά μην ξεχνάτε ότι ενδεχομένως αυτή η ταινία δημιούργησε αυτά τα πρότυπα χαρακτήρων που σήμερα αποτελούν κλισέ.

Παρεπιπτόντως, ναι, ναι, η πρωταγωνίστρια είναι η "Παναγία" του "Ιησού από τη Ναζαρέτ" και συμπρωταγωνίστρια η "Λόις Λέιν" του ορίτζιναλ "Superman"!

Ο Billy, ο βίαιος ψυχοπαθής δολοφόνος της ταινίας, εμφανίζεται ελάχιστα, γεγονός που προκαλεί ακόμη μεγαλύτερο φόβο στο θεατή ενώ διαθέτει και ανατριχιαστική φωνή που σε συνδυασμό με το επίσης τρομακτικό μουσικό score της ταινίας, συνθέτουν ένα θαυμάσιο horror σύμπαν!
Περιττό να ειπωθεί ότι, η ανατριχιαστική αντίφαση ανάμεσα σε φρικτούς φόνους που εξελίσσονται εν τω μέσω της πιο γιορτινής, "χαρούμενης" περιόδου του χρόνου σαφώς και λειτουργεί στα υπέρ της ταινίας: from a horror fan's point of view δεν υπάρχει τίποτα πιο νοσηρά "όμορφο" από την βίαιη διακοπή της γραφικής, βαρετής -κινηματογραφικά και τηλεοπτικά -χριστουγεννιάτικης θαλπωρής. Ελάτε τώρα, δεν είναι σούπερ το concept με "τα μάτια του δολοφόνου να λάμπουν στο σκοτάδι, πίσω απ' τα κλαδιά του χριστουγεννιάτικου δέντρου ?"

Εγκυκλοπαιδικά να αναφέρω ότι η ταινία βγήκε στις αίθουσες της Αμερικής την παραμονή των Χριστουγέννων του 1974, προκαλώντας υστερία στα religious groups που ζητούσαν την αποσύνδεσή της από το χριστουγεννιάτικο στοιχείο, αλλά η "WARNER" επέμεινε και βγήκε κερδισμένη, έστω και αν αναγκάστηκε να αλλάξει τον τίτλο σε "Silent Night, Evil Night" (σ.σ. τώρα δηλαδή με αυτόν τον τίτλο οι φονταμενταλιστές ικανοποιήθηκαν?).
Το φιλμ θεωρείται "all time classic" και σήμερα αποθεώνεται από κοινό και κριτικούς. Δικαίως!

ΠΡΟΣΟΧΗ! Μην μπερδέψετε την ταινία με το ΤΡΙΣΑΘΛΙΟ ανοσιούργημα που λέγεται "remake του 2006"! Αποφύγετε όπως ο διάολος το λιβάνι!!!!

Τί δεν μου άρεσε: Χμμμ....έλα ντε. Το τέλος, αν και είναι εξαιρετικό μέσα στην "ανοιχτοσύνη" και την ασάφειά του, θα μπορούσε να "στηθεί" και "δικαιολογηθεί "σεναριακά κάπως καλύτερα. Η αστυνομική προχειρότητα στο τέλος-τέλος της ταινίας δεν ικανοποιεί ως λόγος για αυτό που ενδέχεται να συμβεί (αν συμβεί). Δείτε την ταινία και θα καταλάβετε.

Έχει "αίματα και τέτοια ?": Είπαμε, λίγα και καλά. Η αγωνία είναι που μετράει, και ας πρόκειται για slasher.

Βαθμολογία: 10/10. Τρελό RESPECT!

Πάρε και το (γιγαντιαίας διάρκειας) trailer: http://www.youtube.com/watch?v=08U_JOv-6_Y

SHUTTLE (2008)

2010-11-17T15:04:00.006+02:00

Είδος: Αμερικανικής παραγωγής ψυχολογικό road - survival θρίλερ.

Tag line: Never ride with a stranger...

Εναλλακτικός τίτλος: Λεωφορείον .....ο Ψόφος!!!

Πρωταγωνιστούν: Tony Curran, Peyton List, Cullen Douglas.

Σενάριο - Σκηνοθεσία: Edward Anderson

Περίληψη: Η Μελ και η Τζουλς μόλις έχουν αποβιβαστεί από το αεροπλάνο και περιμένουν τις βαλίτσες τους. Η Τζουλς παραλαμβάνει τη δική της, αλλά της Μελ έχει χαθεί, με αποτέλεσμα να πρέπει να περιμένει την άλλη μέρα προκειμένου να την παραλάβει. Μη θέλοντας να ξενυχτήσουν στο αεροδρόμιο, τα δυο κορίτσια αποφασίζουν να πάρουν ταξί για να γυρίσουν σπίτι. Έξω από το αεροδρόμιο περιμένουν ένας ταξιτζής και ένα μίνι λεωφορείο (shuttle) του αεροδρομίου. Ο ταξιτζής ζητά ταρίφα 30 δολάρια, ο οδηγός του λεωφορείου μόλις 15. Τα κορίτσια επιλέγουν τον οδηγό του λεωφορείου και επιβιβάζονται.
Μόλις έκαναν το μεγαλύτερο λάθος της ζωής τους....

Τί μου άρεσε: Να, κάτι τέτοια μικρά διαμαντάκια βγαίνουν και περνάνε απαρατήρητα και μου γίνονται τα νεύρα κρόσια! Το "Shuttle" λοιπόν είναι ένα από τα πιο καλογυρισμένα θριλεράκια (σ.σ. το υποκοριστικό δεν υποδηλώνει απαξίωση) των τελευταίων ετών, αλλά ανάθεμά με αν το ξέρουν (στην Ελλάδα) περισσότεροι από ....εεε....ένα...δύο...άντε τρία άτομα.
Αν και αρχικά η ταινία σου δίνει την εντύπωση ότι θα ξαναφάς "κλισεδούρα στο φούρνο με γαρνιτούρα επανάληψης και σως αταλανοσύνης", το στόρι είναι τόσο ανατρεπτικό και έξυπνο που πολύ γρήγορα συνειδητοποιείς ότι έκανες λάθος! Ευτυχώς!
Όπως ήδη καταλάβατε από την περίληψη, ο οδηγός του λεωφορείου δεν έχει "καλό σκοπό", αλλά θα εκπλαγείτε όταν στην πορεία καταλάβετε ποιός είναι ο πραγματικός του! Γιατί τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως φαίνονται! Μάλιστα στα υπέρ της ταινίας είναι ότι μέχρι και την τελευταία πράξη δεν γνωρίζουμε τον ακριβή σκοπό του "κακού", στοχείο που συμβάλλει στην ένταση, τόσο των ανυποψίαστων ηρώων, όσο και των θεατών.
Η ταινία προσφέρει απλόχερα τουλάχιστον δύο πολύ δυνατές σεναριακές ανατροπές - τόσο αναγκαίες, αλλά και τόσο δύσκολο να τις βρεις σε ταινίες τρόμου - που θα σας κάνουν να χοροπηδήξετε από κάβλ.., εεεε από χαρά, από χάρα !
Όλοι οι χαρακτήρες της ταινίας (οι δύο γκόμενες, δύο λεβεντοαμερικανάκια και ένας ξυνομούρης μεσίληκας που επίσης επιβιβάζονται στο λεωφορείο) έχουν όσο βάθος απαιτείται, για ένα μικρό horror flick όσο αυτό, με το βάρος να πέφτει στην πολύ καλή Peyton List (Μελ) και τον - εξαιρετικό - Tony Curran στο ρόλο του οδηγού.
Άλλο θετικό της ταινίας το γεγονός ότι διαθέτει άγνωστους ηθοποιούς, διευκολύνοντας έτσι τον σκηνοθέτη να "εξολοθρεύει" αυτούς που θέλει με τυχαία σειρά, αιφνιδάζοντας τον θεατή (τον μέσο θεατή, γιατί ο πονηρεμένος θα μαντέψει γρηγορότερα τη σειρά "αποχώρησης" από τη ζωή και το φιλμ).
Η ταινία είναι όμορφα γυρισμένη, σκοτεινή, με ταχύτατη αφήγηση και σκηνές εντονότατης δράσης (όπως οι σκηνές κυνηγητού στους δρόμους και στο τούνελ), ουρλιαχτά αγωνίας, εκβιαστικά διλήμματα και θανατηφόρα deadlines, έναν (?) μυστηριώδη κακό που δεν αποκαλύπτει τις προθέσεις του, παρά μόνο στο τέλος και το σημαντικότερο: απροσδόκητο και αντισυμβατικό τέλος !!!!
Γενικά, από τη στιγμή της πρώτης κρίσιμης σκηνής (οπότε και αποκαλύπτεται ότι ο οδηγός δεν προτίθεται να πάει τους επιβάτες σπίτι τους) μέχρι και το τέλος, ο ρυθμός της ταινίας είναι δεμένος με το γκάζι του λεωφορείου: άπαξ και ο οδηγός το πατήσει, δεν το αφήνει, με αποτέλεσμα η ταινία να "απογειώνεται", βάζοντας τον θεατή μέσα στο λεωφορείο για "μια βόλτα στην κόλαση"!
Εν κατακλείδι, το "Shuttle" είναι ένα μικρό, γρήγορο και αγωνιώδες θρίλερ (φιλμ τρόμου δεν το λες με τίποτα) που κινείται στη φιλοσοφία των road - survival movies, όπως π.χ. το "HUSH" (βλ. σχετική ανάρτηση) ή το "JOYRIDE', ιδανικό για παρακολούθηση το μεσοβδόμαδο.
Ενδεχομένως κάποια στιγμή να το πετύχουμε στο "Star" (κατά τις 4 τα ξεημερώματα για Δευτέρα!!!)

Τί δεν μου άρεσε: Εντάξει, κάποια κλισέ, ακόμη και σεναριακού είδους, δεν αποφεύγονται, αλλά δεν είναι και ιδιαίτερα ενοχλητικά. Στο σινεμά τρόμου έχουν ειπωθεί και προβληθεί σχεδόν τα πάντα, οπότε ας μην κολλάμε στα κλισέ, αλλά ας "enjoy the ride". Ιδίως αν πρόκειται για μία "ride to Hell" όπως εύστοχα η εν λόγω ταινία έχει χαρακτηριστεί......

Έχει "αίματα και τέτοια ?": Μπα, ψιλικοκό....

Βαθμολογία: 8,7/10.

Πάρε και το trailer: http://www.youtube.com/watch?v=8kobmtKcpsI

THE WALKING DEAD (2010)

2010-11-10T14:20:00.009+02:00

Είδος: Αμερικανικής παραγωγής ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΣΕΙΡΑ περιπετειώδους ζομπο-τρόμου!

Tag line: H φράση "Από τον σκηνοθέτη του Shawsank Redemption και τον παραγωγό του "Εξολοθρευτή" τα λέει ΟΛΑ! Ο-Λ-Α!

Εναλλακτικός τίτλος: Πώς να εθίσετε τους horror-fans στην τηλεόραση....

Πρωταγωνιστούν: Andrew Lincoln, John Bernthal, Sarah Wayne Callies κ.α

Δημιουργός: Frank Darabont

Περίληψη: O Ρικ Γκράϊμς είναι βοηθός σερίφη σε μία μικρή πόλη έξω από την Ατλάντα. Η δουλειά του βαρετή, ο γάμος του υπό κατάρρευση, διάγει τον βίο του κλασικού λεβεντομαλάκα αμερικάνου σεριφάκου που τρώει ντόνατς με τον συνάδελφό του και σχολιάζουν το πόσο ακατανόητες είναι οι γυναίκες κλπ. Ξαφνικά, δέχονται μία κλήση για να προβούν σε μπλόκο ενός αυτοκινήτου που καταδιώκεται από άλλους συναδέλφους τους. Κατά την προσπάθειά τους να συλλάβουν τους υπόπτους, ο Ρικ δέχεται τα πυρά τους, τραυματίζεται και πέφτει σε κώμα.

Ο κολλητός του και συνάδελφός του τον πάει στο νοσοκομείο και σε ένα ξαφνικό ξύπνημα από το λήθαργο, ο Ρικ τον ακούει να του λέει πόσο λυπάται, ενώ βλέπει ότι του έχει φέρει και λουλούδια για τα περαστικά. Την επόμενη στιγμή, ο Ρικ ξυπνάει, αλλά τα λουλούδια είναι από μέρες μαραμένα και στο νοσοκομείο επικρατεί "άκρα του τάφου σιωπή". Κυριολεκτικά!
Πολύ σύντομα ο Ρικ συνειδοτοποιεί ότι η μικρή πόλη έχει κατακλυστεί από αιμοδιψή και σαρκοφάγα ζόμπι, εξαιτίας ενός ιού που μετατρέπει τους νεκρούς σε ζωντανούς, ενώ το δάγκωμα από αυτά μετατρέπει και έναν υγιή σε απέθαντο ανθρωπο-σαρκοβόρο!
Η προσπάθειά του να βρει την γυναίκα και τον γιο του που ενδεχομένως έχουν πάει σε καταφύγιο στην Ατλάντα θα τον κάνει να ξεκινήσει μία απίστευτη και τρομερά επικίνδυνη Οδύσσεια. Στο δρόμο του θα συναντήσει ΧΙΛΙΑΔΕΣ ζόμπι, αλλά και ανθρώπους με τους οποίους θα συμμαχήσει για να επιβιώσουν όλοι μαζί. Ή να χαθούν για πάντα....

Τί μου άρεσε: Αααααληλούια! Ααααληλούια! ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, μία ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΗ και αγωνιώδης τηλεοπτική σειρά για τους horror fans! Ξεχάστε τους σέξι, ποζάτους, φλώρους βρυκόλακες, τους macho δασύτριχους, αλλά πλαστικούς λυκανθρώπους του "True Blood" και τις αλλαξοκωλιές τους με την Σούκι. THIS IS THE REAL THING!!
Η σειρά ξεκίνησε την 31η Οκτωβρίου του 2010 (ανήμερα του Χαλογουίν) και μέχρι στιγμής έχουν προβληθεί μόνο τα δύο πρώτα επεισόδια. Λόγω όμως των διθυραμβικών της κριτικών, το κανάλι AMC έχει ήδη δώσει το πράσινο φως για 2η σαιζόν 16 επεισοδιών.
Και πώς να μην δώσει, άλλωστε, αφού ο διάρκειας μίας ώρας πιλότος της σειράς ήταν ό,τι πιο χορταστικό, πειστικό, καλογυρισμένο και καλογραμμένο έχουμε δει από....εεε....από ποτέ άλλοτε!!!
Η σειρά είναι βασισμένη στο ομώνυμο comic-book που έκανε μεγάλη αίσθηση στην Αμερική, και, από αυτά που διαβάζω, είναι αρκετά κοντά στο original κείμενο.
Είναι απολύτως κινηματογραφικά γυρισμένη, με τεράστια γενικά εξωτερικά πλάνα και εκατοντάδες κομπάρσους -ζόμπι, θαυμάσια δουλειά από make-up artists και οπτικά εφέ. Γενικότερα, στο τεχνικό σκέλος η σειρά δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από μία ταινία ζόμπι του μέγιστου Τζωρτζ Ρομέρο.
Αυτό όμως που προκαλεί το μεγαλύτερο ενδιαφέρον είναι το ίδιο το στόρι της σειράς και οι χαρακτήρες της.
Το κλασικό θεματικό μοτίβο του "μικρού-καθημερινού αμερικάνου που αναγκάζεται από επικίνδυνες καταστάσεις να γίνει σούπερ-ήρωας για να βρει την οικογένειά του" το βρίσκουμε εδώ και να σας πω την αλήθεια, καθόλου δεν ενοχλεί. Ο Ρικ είναι συμπαθής και κάνει αυτό που πρέπει να κάνει χωρίς μεγαλοστομίες και πομπόδη λογύδρια: Πρέπει να βρω την οικογένειά μου και τίποτα δεν θα με σταματήσει" (εκτός και αν πέσω σε ζόμπι που θα με κάνουν φιλετάκια πουρέ).
Οι υπόλοιποι που τον πλαισιώνουν στην πορεία είναι εξίσου συμπαθείς και αναγνωρίσιμοι, ίσως βέβαια λίγο κλισαρισμένοι (ο ρατσιστής white-trash, οι μαύροι με την streetwise προφορά, το ασιατικό φοβιτσιάρικο nerd κλπ), αλλά σε καμία περίπτωση ενοχλητικοί. Εξάλλου, τηλεόραση κάνουν, είναι δυνατόν να μην υπάρξουν και κάποια κλισέ?
Το σενάριο είναι θαυμάσια δομημένο και "κουρδισμένο", ώστε να θέτει σε κίνδυνο τη ζωή των χαρακτήρων ανά 7λεπτο-10λεπτο περίπου.
Ο δε "δανεισμός" έξυπνων σεναριακών gags που έχουμε ξαναδεί σε ταινίες ζόμπι (π.χ. το ξύπνημα του Ρικ στο έρημο νοσοκομείο και η περιπλάνησή του στην έρημη πόλη - βλ. "28 μέρες μετά" ή το εμπορικό κατάστημα που λειτουργεί ως καταφύγιο από τα ζόμπι που το έχουν περικυκλώσει - βλ. "Dawn of the Dead") κ.α. πολλά ακόμη όχι μόνο δεν αφαιρούν, αλλά προσθέτουν στην αγωνία και ευχαριστούν απόλυτα τους θεατές, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον.
Γενικότερα, είναι μία σειρά -επανάσταση για τα τηλεοπτικά δεδομένα, ακόμη και της ίδιας της Αμερικής. Γιατί κακά τα ψέμματα, άλλο να βλέπεις τα ζόμπι να τρώνε ανθρώπινη σάρκα ή να τους πολτοποιούν βίαια το κεφάλι με τσεκούρι στο σινεμά, και άλλο στην μικρή οθόνη!
Τέλος, επειδή έχουν προβληθεί μόλις δύο επεισόδια, για κάποια πράγματα δεν έχει υπάρξει ακόμα επαρκής εξήγηση (π.χ. πώς προέκυψε ο ιός, που βρίσκεται το καταφύγιο, ποιός ο ρόλος του στρατού που ψάχνει να βρει αντίδοτο κ.α). Κάντε υπομονή όμως!
Αυτό που αναμένω πάντως με μεγάλη περιέργεια είναι ο ρόλος του κολλητού του Ρικ σε κάποια πράγματα (θα δείτε τη σειρά και θα καταλάβετε - μυρίζομαι μεγάλη ΙΝΤΡΙΓΚΑ!!!)

Τί δεν μου άρεσε: Χαχαχαχαχα, lol, lol, lol, τί χαζή ερώτηση!!!

Έχει "αίματα και τέτοια ?": Εν αφθονία, όπως επίσης τσεκουρώματα, ανθρώπινη σαρκοφαγία (και ποντικοφαγία), βρωμόξυλο και άλλα ωραία! Λατρέψτε!

Βαθμολογία: 10/10 (πάρε γρήγορη σύνδεση στο Ιντερνετ ή δορυφορικό πιάτο που να πιάνει μέχρι τον Δία και απόλαυσε!!!!)

Πάρε και το ΜΕΓΑΛΗΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ trailer: http://www.youtube.com/watch?v=R1v0uFms68U

FROZEN (2010)

2010-09-30T10:48:00.011+03:00

Είδος: Αμερικανικής παραγωγής περιπετειώδες θρίλερ επιβίωσης.

Tag line: No one knows you are up there........

Εναλλακτικός τίτλος: Ο ψεύτης και ο ...τσίπης την πρώτη μέρα τρώγονται....

Πρωταγωνιστούν: Emma Bell, Kevin Zegers, Shawn Ashmore

Σκηνοθεσία: Adam Green

Περίληψη: Picture this: Με τον κολλητό σου και την γκόμενά σου (σ.σ. υπερ-αποτυχημένος συνδυασμός!) αποφασίζετε να πάτε μια βολτούλα ως τα γειτονικά Τρία-Πέντε Πηγάδια (της Αμερικής) για να κάνετε snow-board, σαν τυπικά αμερικανάκια που είστε.

Επειδή όμως είστε φοιτητές και υπάρχει και κρίση, ύφεση, Παπακωνσταντίνου κλπ (κατά τ' άλλα το σκι σας μάρανε!) και δεν θέλετε να πληρώσετε εισητήρια για να ανεβοκατεβαίνετε με το lift, πείθεις την γκόμενά σου να ψιλοτριφτεί στον μπουχέσα που ελέγχει το lift και να τον "λαδώσει" (σ.σ. ΣΟΚ, ΣΟΚ, ΣΟΚ! Λαδώνονται και οι Αμερικάνοι???) για να σας αφήσει να ανέβετε τζαμπέ (σ.σ. συγγνώμη δηλαδή, αν λαδώσεις τον μπουχέσα με 100 δολάρια επειδή δήθεν σας βγαίνει πιο φθηνά από το να αγοράσεις εισητήρια, πόσο ακριβώς κόστιζαν??? Με μέλι είναι στρωμένες αυτές οι πίστες και είναι τόσο ακριβά τα lift???).
Anyway, το σχέδιο πετυχαίνει, ανεβαίνετε, κατεβαίνετε, ξανανεβαίνετε, ξανακατεβαίνετε, ξανανεβαίνετε, ξανακατ.... (σ.σ. τι βαρετό πράγμα το σκι! Κάτι ξέρω που πάω στο Βansko μόνο για spa και φαί!!!)
Ξαφνικά όμως σας ειδοποιούν ότι το κέντρο θα κλείσει εκτάκτως λόγω χιονοθύελλας. Εσείς φυσικά επειδή είστε αχόρταγοι (και τζαμπατζήδες) θέλετε ένα τελευταίο ανεβοκατέβασμα, ο μπουχέσας σας κάνει τη χάρη ξανά, καβαλάτε το lift και παίρνετε την ανιούσα, ο μπουχέσας πετάγεται για κατούρημα, γίνεται ένα μπέρδεμα, κλείνει το ρεύμα ...και εσείς αιωρείστε αρκετά μέτρα πάνω από το έδαφος.
Ξέχασα να πω ότι είναι Κυριακή προς Δευτέρα, οι πάντες έχουν φύγει και το κέντρο θα ξανανοίξει την Παρασκευή. Επίσης ξέχασα να πω ότι κάνει φρικτό κρύο και ότι αν κάνετε το λάθος και πηδήξετε στο έδαφος, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να χάσετε την αρτιμέλειά σας. Αφενός λόγω πρόσκρουσης, αφετέρου λόγω της αγέλης πεινασμένων λύκων που είναι από κάτω και "έχουν μια πελώρια λαχτάρα". Όχι για Nesquik!!!

Τί μου άρεσε: Ξεχάστε την κανιβαλιστική μου περίληψη της ταινίας (είναι επειδή έχω να σας γράψω καιρό και σας πεθύμησα). Η ταινία έχει μπόλικα καλούδια που την καθιστά από τις καλύτερες της χρονιάς!!! Και εξηγούμαι:
Νέοι άνθρωποι-φοιτητές που έχουν τη ζωή μπροστά τους-τσεκ! Εκδρομή σε χιονοδρομικό κέντρο-τσεκ! Λάδωμα για εξυπηρέτηση-τσεκ! Χαρά και ξεγνοιασιά-τσεκ!
Μέχρι εδώ όλα καλά και ωραία, μια χαρά ταυτιζόμαστε με τα παιδιά, που σαν χαρακτήρες τους έχουμε ξαναδεί και μας είναι και συμπαθέστατοι.
Βίαιη αλλαγή του σκηνικού-τσεκ! Εγκλωβισμός και απομόνωση-τσεκ! Δίλημμα-τσεκ! Αρχέγονος φόβος του ανθρώπου να πέσει από την κορυφή της τροφικής αλυσίδας - τσεκ!
Αγωνία για επιβίωση - τσεκ! Τραγικές απώλειες-καρατσεκ!!!
Έχω την εντύπωση ότι το μεγαλύτερο ατού της ταινίας ή τέλοσπάντων ένα από τα μεγαλύτερα ατού της είναι το κτίσιμο των βασικών της χαρακτήρων, οι οποίοι είναι ιδιαίτερα οικείοι και συμπαθείς. Αυτό το στοιχείο επιτρέπει την ταύτιση των θεατών με τους ήρωες και κάνει δύσκολη την παρακολούθηση της ταινίας από ένα σημείο και μετά, λόγω της συμμετοχής μας στο δράμα τους (συμπάσχεις βρε παιδί μου, κρίμα είναι τα παιδιά).
Επίσης, αν και η ταινία δεν είναι βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, δεν είναι καθόλου απίθανο το σενάριό της να επαληθευτεί στη ζωή.
Γενικά νομίζω ότι ταινίες σαν αυτή, που εδράζονται στην πραγματικότητα, πάντα έχουν μεγαλύτερη απήχηση και επιδραστικότητα γιατί θίγουν τους αρχέγονους φόβους του ανθρώπου. Είναι τρομακτικό αν σκεφτείς ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί. Για σκέψου λίγο.....(σ.σ. παρεπιπτόντως, ο γράφων ανατρίχιασε στη θέα του lift στην ταινία, γιατί του προκάλεσε φρικτό de ja vou από το παλιό lift του Bansko, όπου παρεπιπτόντως ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΕΓΚΛΩΒΙΣΤΗΚΑΜΕ και αιωρούμασταν..... για κανα 20λεπτο - ευτυχώς χωρίς φοβερή παγωνιά, λύκους και μοναξιές).
Άλλο αξιοθαύμαστο στην ταινία είναι ότι ο σκηνοθέτης (και σεναριογράφος της) έκανε εξαιρετικά ενδιαφέρουσα μια ταινία 90 λεπτών με κεντρικό (και μοναδικό) άξονα τρία (3) άτομα να έχουν κολλήσει σε ένα τελεφερίκ!!! Ο Green, πολύ σοφά κατά τη γνώμη μου, γνωρίζοντας τα περιορισμένα περιθώρια δράσης λόγω της κατάστασης εγκλωβισμού των ηρώων, εμπλουτίζει την ταινία του σκιαγραφώντας εκτενώς τους χαρακτήρες (μαθαίνουμε το παρελθόν τους, τις σχέσεις τους, τους φόβους τους - εδώ υπάρχει και μία ωραία τραγική ειρωνία, θα την διαπιστώσετε βλέποντας την ταινία). Το κτίσιμο των χαρακτήρων λειτουργεί διπλά: αφενός "γεμίζει τα λεπτά της ταινίας", αφετέρου κάνει οικείους τους ήρωες και άρα εξαιρετικά δύσκολο για τους θεατές τον αποχωρισμό τους.
Χωρίς λοιπόν να γίνει ούτε στιγμή βαρετή ή υπερβολική, η ταινία "κυλάει" προσφέροντας έντονες αγωνίες, δράματα, τραγωδίες και κανα δυο γενναίες δόσεις gore μέσα σε ένα ζοφερό, καταθλιπτικό, αλλά πάντα ιδιαίτερα τεταμένο κλίμα!
Να σημειώσω ότι οι ερμηνείες είναι ικανοποιητικότατες, ρεαλιστικές και μεστές. Μπράβο τους γιατί είναι και νέα παιδιά.

Τί δεν μου άρεσε: Μόλις χθες την είδα και η αλήθεια είναι ότι δεν πρόλαβα να βρω κάτι ιδιαίτερα αρνητικό. Εντάξει, η βλακεία και η ανοησία των ηρώων που επιμένουν να ανέβουν για σκι, ενώ το χιονδρομικό κλείνει είναι δεδομένη, αλλά ανεκτή, γιατί χωρίς αυτήν δεν μπορεί να κινητοποιηθεί η ταινία και να υπάρχει η πρώτη κρίσιμη σκηνή του σεναρίου (ο εγκλωβισμός στο lift).

Έχει "αίματα και τέτοια ?": Ναι, αλλά το πιο ανατριχιαστικό είναι οι ήχοι! Οι ήχοι που ακούγονται όταν ........

Βαθμολογία: 9,5/10 (ακόμα το σκέφτεσαι?)

Πάρε και το trailer: http://www.youtube.com/watch?v=H8UYWt3pSDs

HUSH (2009)

2010-06-24T16:29:00.009+03:00

Είδος: Βρετανικής παραγωγής ψυχολογικό θρίλερ.

Tag line: How far would you go to save the one you love?

Εναλλακτικός τίτλος: (απάντηση στην ανωτέρω ερώτηση) Αν είναι γαϊδάρα, όπως η Beth, μέχρι την Νεάπολη και πολύ της είναι ....

Πρωταγωνιστούν: William Ash, Christine Bottomley, Andreas Wisniewski

Σκηνοθεσία: Mark Tonderai

Περίληψη: Κουρασμένος και ζοχαδιασμένος, ο Zakes οδηγεί κατά μήκος ενός αχανούς αυτοκινητοδρόμου με την γκόμενά του, την Beth, η οποία, όταν δεν γκρινιάζει, κοιμάται στο διπλανό κάθισμα. Παραλείποντας να βγει από τον αυτοκινητόδρομο από τη σωστή έξοδο, ο Zakes αντικρύζει ένα θέαμα που του παγώνει το αίμα: όταν ο οδηγός ενός λευκού φορτηγού τον προσπερνά άτσαλα, η πόρτα του φορτηγού αναπηδά και αποκαλύπτεται μία γυναίκα κλεισμένη σε κλουβί και ματωμένη να ουρλιάζει. Αλλά πριν υπάρξει χρόνος για μια δεύτερη ματιά, η πόρτα ξανακλείνει και ο Zakes μένει σαστισμένος να σκέφτεται αν ό,τι είδε ήταν αληθινό. Αργότερα, σε ένα βενζινάδικο, οι φόβοι του Zakes μεγαλώνουν όταν η Beth εξαφανίζεται μυστηριωδώς και ο Zakes συνειδητοποιεί ότι ο οδηγός του λευκού φορτηγού έχει βάλει το χεράκι του σε αυτό. Μία φρενήρης αναζήτηση ξεκινά, ένα παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι, ενώ παράλληλα ο Zakes, που είναι και ο μοναδικός μάρτυρας σε όσα συμβαίνουν, έχει να τα βάλει και με την αστυνομία που τον καταδιώκει ως τον Νο 1 ύποπτο!

Τί μου άρεσε: Μπόλικα πράγματα!
Η ταινία μέσα σε μόλις 5 λεπτά κατορθώνει και μας δίνει μεστά και χωρίς φλυαρίες μία πολύ ξεκάθαρη εικόνα των βασικών χαρακτήρων, του Zakes και της Beth. Ένα ζευγάρι, λοιπόν, υπό διάλυση, με γκρίνιες, καβγάδες, έλλειψη κατανόησης και μπόλικο αϊσιχτιρισμό.
Ο Zakes είναι ένας φυγόπονος, τεμπέλης και κακομαθημένος νεαρός, που ταξιδεύει εδώ και ένα χρόνο για να αντλήσει έμπνευση για το βιβλίο του, μη έχοντας κατορθώσει να γράψει ούτε λέξη. Η Beth πάλι σκιαγραφείται ως η κλασσική γκρινιάρα girlfriend με τα συνεχή παράπονα και τις απαιτήσεις, που λέει όμως τα πράγματα με το όνομά τους (αν και παραλείπει "κάτι"...).
Οι ήρωες λοιπόν είναι καθημερινοί άνθρωποι, με οικεία προβλήματα, από αυτά που λίγο-πολύ αντιμετωπίζουν πολλά ζευγάρια.
Η εισαγωγή στην πρώτη κρίσιμη σκηνή της ταινίας (και πιστέψτε με, υπάρχουν αρκετές) γίνεται και πάλι στα πρώτα λεπτά της ταινίας, όταν ο Zakes θα αντικρίσει στιγμιαία την άγνωστη αλυσοδεμένη γυναίκα στο πίσω μέρος ενός προπορευόμενου φορτηγού. Ωραία η σκηνή και ομολογουμένως ασυνήθιστη και ευρηματική.
Ο Zakes "κάνει το καλό και το ρίχνει στο γιαλό" - για την ακρίβεια καλεί την αστυνομία και αναφέρει το περιστατικό, αδιαφορώντας πλέον για το τί θα πράξουν - ωστόσο η Beth ξαναρχίζει τη γκρίνια (είναι πολύ bitch η γκόμενα!) κατηγορώντας τον για αδιαφορία. Τελικά, αποφασίζει να τον χωρίσει επιτόπου (αφορμή έψαχνε η ρουφιάνα!), αλλά την επόμενη στιγμή έχουμε την νέα και κρισιμότερη σκηνή με την εξαφάνιση της Beth από το "βενζινάδικο-εμπορικό κατάστημα-καφετέρια-τα έχω όλα και συμφέρω".
Το εν λόγω περιστατικό κινητοποιεί όλη την ταινία, αφού θα σταθεί αφορμή αφενός για να ξεκινήσει η αναζήτηση από τον Zakes, αφετέρου για να κατηγορηθεί ο ίδιος για μία σειρά άλλων πράξεων (από ηδονοβλεψία έως φόνο!!!). Κυρίως όμως στέκεται αφορμή για να ακολουθήσει τον μυστηριώδη οδηγό του λευκού φορτηγού, ο οποίος φαίνεται να έχει άμεση σχέση με την εξαφάνιση της Beth.
Η οδύσσεια της αναζήτησης συνοδεύεται από πολλαπλές κακουχίες, αποδράσεις, ατυχίες, καρφώματα στο πάτωμα (!), αλλά και έξοχες σεναριακές ανατροπές που θα φέρουν τον ήρωα στο μεγάλο ερώτημα εάν άξιζε πραγματικά η έως τώρα τρομερή ταλαιπωρία του για την Beth (σ.σ. πτάνες γυναίκες!!!).
Η ταινία, χωρίς να είναι ιδιαίτερα τρομακτική - περισσότερο action movie μυστηρίου είναι - έχει πολύ έντονο σασπένς και θα σας παλουκώσει στη θέση σας! Ειδικά όλη η τελευταία πράξη του έργου, όταν ο Zakes φτάνει μετά κόπων και βασάνων στο κρυσφήγετο του "κακού", είναι καθηλωτική σε κάθε της δευτερόλεπτο και μέχρι το τέλος!
Το δε γεγονός ότι διαδραματίζεται σε αυτοκινητόδρομο και ότι ο κακός της είναι φορτηγατζής προκαλεί αναπόφευκτα de ja vou από τα ΛΑΤΡΕΜΕΝΑ "Ώτοστοπ του τρόμου" και "Joyride", χωρίς όμως να συγκρίνεται με αυτά. Μην νομίσετε όμως ότι υστερεί σε κάτι το "Hush", τουναντίον στέκεται επάξια και καμαρωτά δίπλα τους!
Να πούμε ότι ο μυστηριώδης "κακός" της ταινίας ακολουθεί τη δοκιμασμένη - και ορθή - τακτική του "θεατή μου, όσο λιγότερο με βλέπεις, τόσο περισσότερο με φοβάσαι", η οποία λειτουργεί θαυμάσια στο συγκεκριμένο φιλμ.
Οι ερμηνείες, χωρίς να είναι και για Όσκαρ - εξάλλου, δεν είναι αυτό το ζητούμενο - είναι πολύ ικανοποιητικές, η σκηνοθεσία, η αφήγηση και το μοντάζ "τρέχουν" και γενικότερα είναι από τις ταινίες που συστήνω σε όλους, horror fans και μη.
Στα πολύ θετικά της ταινίας ότι δεν μπορούσα να καταλάβω μέχρι την τελική σκηνή αν θα υπήρχε ή όχι happy end!

Τί δεν μου άρεσε: Ο τίτλος. Νομίζω ότι είναι άσχετος!
Επίσης το τέλος θα μπορούσε να είναι λίγο πιο "ανοιχτό". Παραείναι "καπαρωμένο" βρε παιδί μου (όταν το δείτε θα καταλάβετε....)
Α, και η πολύ έντονη αγγλική προφορά. Μην εξασκήσετε τα Αγγλικά σας με την ταινία, βάλτε υπότιλους!!!!

Έχει "αίματα και τέτοια ?": Σιρόπι καλαμποκιού σε φειδωλές ποσότητες (είναι και η κρίση, βλέπεις, που μαστίζει την Αγγλία...).....

Βαθμολογία: 9,3/10 (ακόμα το σκέφτεσαι?)

Πάρε και το trailer: http://www.youtube.com/watch?v=WcNAVVbu3P8

Sauna (2008)

2010-06-14T13:22:00.005+03:00

Είδος: Φινλανδικής παραγωγής ψυχολογικό θρίλερ μυστηρίου.

Tag line: Wash you sins ...

Εναλλακτικός τίτλος: Εκτός από κινητά NOKIA, σάουνες και Lordie, παράγουμε και εξαιρετικά θρίλερ....

Πρωταγωνιστούν: Ville Virtanen, Tommi Eronen, Viktor Klimenko.

Σκηνοθεσία: Antti-Jussi Annila.

Περίληψη: Δύο αδέλφια, ο πράος και ανθρώπινος Κνουτ και ο βίαιος, αμοραλιστής Έρικ είναι μέλη της Σουηδο-ρωσικής Επιτροπής για τη χάραξη των συνόρων μεταξύ της Σουηδίας και της Ρωσίας, μετά το τέλος του 25ετούς πολέμου μεταξύ των δύο βασιλείων του Βορρά. Ενώ βρίσκονται στη Φινλανδία, με σκοπό να οριοθετήσουν τα εδάφη που θα μοιραστούν στις δύο πλευρές, ο Κνουτ, που φιλοδοξεί να γίνει καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης συνειδητοποιεί ότι ο Έρικ, ο οποίος συμμετείχε στον πόλεμο και τα 25 χρόνια διάρκειάς του, έχει εξελιχθεί σε ένα αιμοδιψές, βίαιο και παράλογο "τέρας", ικανό να σκοτώνει ακόμη και αθώους πολίτες.
Μετά από ένα ξέσπασμα βίας του Έρικ, που καταλήγει στην αναίτια δολοφονία ενός χωρικού και την εγκατάλειψη της κόρης του σε ένα υπόγειο για να πεθάνει , ο Κνουτ αρχίζει να πιστεύει ότι το πνεύμα της νεαρής κοπέλας τους στοιχειώνει στη διαδρομή τους.
Ταυτόχρονα, η Επιτροπή φτάνει σε ένα χωριό που δεν υπάρχει σε κανένα χάρτη και στο οποίο ζουν 73 παράξενοι χωρικοί. Στην μυστηριώδη και απειλητική ατμόσφαιρα που κυριαρχεί έρχεται να προστεθεί η Σάουνα - ένα μικρό, ολοσκότεινο κτίριο, εγκατεστημένο πάνω στο βάλτο του χωριού που δείχνει να περιμένει τα δύο αδέλφια.....

Τί μου άρεσε: Ορίστε, μέχρι την παγωμένη Φινλανδία έφτασα για χάρη σας, υποβάλλοντας τον εαυτό μου στο μαρτύριο για 80 λεπτά περίπου να ακούω αυτήν την τόσο απαίσια γλώσσα! Χαλάλι σας όμως! Η ταινία με αντάμειψε και με το παραπάνω.
Λοιπόν, το γεγονός ότι το φιλμ έχει ιστορικές αναφορικές του δίνει αυτομάτως μία "προίκα ενδιαφέροντος" (εξελίσσεται στους φινλανδικούς βάλτους το 1595 μ.Χ, μετά τον πόλεμο Σουηδίας - Ρωσίας).
Η δε κεντρική ιδέα της ταινίας είναι μία αλληγορία στα ζητήματα της αμαρτίας και του εξαγνισμού από αυτήν. Η σάουνα, παγκοσμίως γνωστή εφεύρεση των Φινλανδών, είναι σε πρώτο επίπεδο ο χώρος (ή η μέθοδος αν θέλετε) όπου ο οργανισμός αποβάλλει τις τοξίνες από το δέρμα. Και στη ταινία αυτό γίνεται, με τη διαφορά ότι εκτός από τις τοξίνες, η σάουνα χρησιμεύει για την κάθαρση από τις αμαρτίες.
Σχετικά με αυτό το τελευταίο, είναι ενδιαφέρον να προσθέσω αυτό που μου έγραψε η Φινλανδή φίλη μου η Maria από το Ελσίνικι για την ταινία, ότι δηλαδή "it is a very Finnish film which in my view is a parody about a Finnish man who seldom says anything about his secrets in life. It is said that only place where men can open up is in the Sauna". Πολύ περισσότερο, θα προσθέσω εγώ, όταν τα "μυστικά" αυτά είναι ανείπωτες αμαρτίες του παρελθόντος.
Η αντίθεση μεταξύ των δύο βασικών χαρακτήρων - του ήρεμου και πασιφιστή Κνουτ και του πολεμοχαρή και βίαιου Έρικ - είναι η κινητήρια δύναμη της ταινίας. Στον άξονα αυτής της σύγκρουσης - αντίθεσης αναπτύσσεται όλο το στόρι και πιστέψτε με, χωρίς ακρότητες, περιττά εφέ και σκηνοθετικά τρικ, οι δύο χαρακτήρες θα κρατήσουν το ενδιαφέρον σας μέχρι το αμφίσημο - μη σας πω και τρίσημο - τέλος.
Περιττό να ειπωθεί ότι ΟΛΟΙ οι ηθοποιοί είναι θαυμάσιοι στους ρόλους τους, με τους δύο πρωταγωνιστές να δικαιώνουν και με το παραπάνω τον υπεύθυνο του casting.
Η ταινία διαθέτει ΕΚΠΛΗΤΙΚΗ κινηματογράφηση σε υπέροχα, φυσικά τοπία, ενώ η γοτθική απεικόνιση - άποψη του σκηνοθέτη σου δίνει την αίσθηση ότι την μούχλα που αναδύεται από τους βάλτους (αλλά και τους ανθρώπους) μπορείς κυριολεκτικά να την μυρίσεις! Η αλήθεια είναι ότι ως προς την γενικότερη απειλητική και γοτθική της ατμόσφαιρα θυμίζει έντονα την ταινία "The Village" του Μ. Night Shyamalan, ευτυχώς όμως μόνο σε ότι αφορά το visual στοιχείο και όχι και το σεναριακό.
Η αίσθηση που δημιουργείται στο θεατή είναι αυτή της διαρκούς απειλής, ενώ υπάρχουν και αρκετές ανατριχιαστικές σκηνές. Μάλιστα δεν θα λείψουν και οι φορές που θα αναπηδήσετε στη θέση σας (εγώ την είδα ξαπλωμένος πάντως)!
Γενικότερα όμως, δεν θα την χαρακτήριζα αμιγώς ταινία τρόμου, όσο ταινία μυστηρίου, γεγονός που την κάνει πιο προσβάσιμη σε μη γνώστες - λάτρεις του horror.
Η μουσική της ταινίας είναι ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΙΚΗ και παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση της ατμόσφαιρας, ενώ ειδικά στο ομολογουμένως λυπητερό, αλλά αναγκαίο τέλος λειτουργεί σχεδόν λυτρωτικά (προσέξτε το score στα ending credits).
Να σημειώσω ότι το φιλμ σάρωσε τα κινηματογραφικά βραβεία της Φινλανδίας.

Τί δεν μου άρεσε: Το μόνο μου παράπoνο είναι το τέλος. Θα προτιμούσα κάτι περισσότερο απτό, γιατί η αλήθεια είναι ότι σου αφήνει υπερβολικά πολλά περιθώρια για να δώσεις τη δική σου ερμηνεία. Άλλος βέβαια μπορεί να πει ότι αυτή είναι η "μαγκιά" της ταινίας.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι το τέλος δεν το ξεχνάς με τίποτα.

Έχει "αίματα και τέτοια ?": Ψιλοπράγματα και μόνο στο τέλος. Παραείναι καλή η ταινία για να αναλωθεί σε gore στοιχεία.

Βαθμολογία: 9,5/10 (θα σε συμβούλευα να την δεις και δεύτερη φορά...)

Πάρε και το trailer: http://www.youtube.com/watch?v=HgE5FVQjvN0

Frontier(s) (2007)

2010-06-07T15:58:00.006+03:00

Είδος: Γαλλικής παραγωγής βίαιο ψυχολογικό θρίλερ, με άφθονο splatter και στοιχεία torture porn.

Tag line: What are your boundaries ...

Εναλλακτικός τίτλος: "Πίσω και σας έφαγα". Κυριολεκτικά.....

Πρωταγωνιστούν: Karina Testa, Samuel De Bihan, David Saracino, Estelle Lefebure.

Σκηνοθεσία: Xavier Gens.

Περίληψη: H εκλογή ενός συντηρητικού πολιτικού στην Προεδρία της Γαλλίας ("λέγε με Νικολά"), πυροδοτεί κοινωνική έκρηξη στο Παρίσι, στο οποίο ζει η Γιασμίν, μετανάστρια 2η γενιάς και έγκυος λίγων μηνών. Ο πρώην γκόμενός της και οι φίλοι του - εκμεταλλευόμενοι το χάος που επικρατεί - πραγματοποιούν ληστεία, κατα την οποία τραυματίζεται θανάσιμα ο αδελφός της Γιασμίν. Οι δύο από τη συμμορία παίρνουν τα χρήματα και κατορθώνουν να φτάσουν στα σύνορα της Γαλλίας με τη Γερμανία, όπου και αποφασίζουν να περάσουν τη νύχτα σε ένα φαινομενικά ήσυχο πανδοχείο.
Ωστόσο, ο μυστηριώδης ιδιοκτήτης και η οικογένειά του κρύβουν ένα τρομακτικό μυστικό που δεν βάζει ανθρώπινος νους. Σύντομα οι δυο τους θα αντιμετωπίσουν τις άγριες ...ορέξεις της οικογένειας, ενώ η Γιασμίν και ο πρώην φίλος της κατευθύνονται προς το πανδοχείο για να τους συναντήσουν, χωρίς να ξέρουν ότι σύντομα θα βρεθούν παγιδευμένοι σε ένα λαβύρινθο από ατελείωτα τούνελ, με δύσμορφα ανθρωποειδή να τους καταδιώκουν για να τους κάνουν φιλετάκια - πουρέ! Όλοι πρέπει να παλέψουν για τη ζωή τους, ενώ η Γιασμίν και για τη ζωή του μωρού της...

Τί μου άρεσε: Το έχω πει πολλές φορές σε συζητήσεις με φίλους και γνωστούς μου ότι τρέφω μεγάλο σεβασμό προς το γαλλικό σινεμά. Βέβαια στην αρχή όλοι νομίζουν ότι εννοώ το "Νέο Κύμα", Ζαν Λικ Γκοντάρ, καναν Κώστα Γαβρά ή κάτι από Λικ Μπεσόν βρε αδελφέ, διανθισμένο με ολίγη από "γαλλικά και πιάνο"!
Oh, no! Tο γαλλικό σινεμά τρόμου εννοώ - οπότε το βλέμμα θαυμασμού μετατρέπεται αυτομάτως σε ξυνίλα. Είχα μια σκασίλα!
Πάμε τωρα στα θετικά της ταινίας.
Το Παρίσι λοιπόν απεικονίζεται έντονα ως πόλη της απόλυτης αναρχίας και του χάους, ένας χώρος ανασφάλειας απ' όπου πρέπει να αποδράσεις επειγόντως αν θέλεις να ζήσεις μία πιο ήρεμη ζωή. Ή αν θες να ζήσεις γενικότερα.
Αυτή η ανάγκη για φυγή περνά αμέσως και με επιτυχία στο θεατή, σε βαθμό που η αντίθεση με το τοπίο της ειδυλιακής εξοχής να επιδρά σχεδόν ανακουφιστικά, ενώ παράλληλα προετοιμάζει για την επόμενη δόση χάους που θα λάβει χώρα όμως μακριά από τη μεγαλούπολη. Οι αντιθέσεις υφίστανται μόνο ως προς το φυσικό περιβάλλον, μια και στην ουσία θα έχουμε τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος: χάος στη μεγαλούπολη λόγω του συντηρητικού Προέδρου, χάος και στην εξοχή λόγω του νεοναζί ιδιοκτήτη του πανδοχείου.
Σε ό,τι αφορά τους χαρακτήρες της ταινίας, όταν δούμε το πραγματικό πρόσωπο του ιδιοκτήτη του πανδοχείου και της οικογένειάς του - πρόκειται για φασίστες ολκής - και το μίσος τους για τους μετανάστες να εκδηλώνεται σε ανθρωποφαγία (κυριολεκτικά), αυτομάτως η αρχική μας αποστασιοποίηση για τους περιθωριακούς ήρωες αντι-ήρωες του φιλμ μετατρέπεται σε συμπάθεια, ταύτιση και αγωνία για το τί πρόκειται να τους συμβεί. Λογικό, γιατί η μισανθρωπία του φασισμού είναι πιο αποκρουστική από οποιαδήποτε παραβατική (ληστρική εν προκειμένω) συμπεριφορά των βασικών χαρακτήρων της ταινίας.
Το στοιχείο της κλειστοφοβίας που αυξάνει την αδρεναλίνη και φέρνει την Γιασμίν στα "όρια" το συναντάμε για πολλοστή φορά σε ταινία που προβάλλεται από αυτό το μπλογκ - και να φανταστείς ότι δεν πολυσυμπαθώ τα ασανσέρ - προκαλώντας υψηλά επίπεδα ασφυξίας. Κοινώς, θα σκάσετε και θα το ευχαριστηθείτε κιόλας!
Η ένταση στην ταινία υφίσταται από την αρχή, ενώ απογειώνεται από τη στιγμή που θα αρχίσει το κυνηγητό και κορυφώνεται στο τέλος, με την εγκυμοσύνη της Γιασμίν και την τύχη του μωρού της να προσθέτουν στο σασπένς και στην αγωνία του θεατή.
Γενικότερα πρόκειται για μία ταινία για "ατσάλινα νεύρα" (και στομάχια) που ακολουθεί ταχύτατο ρυθμό αφήγησης. Το μοντάζ της σφιχτοδεμένο, η σκηνοθεσία "μερακλίδικη" χωρίς ακροβατισμούς, οι σκηνές φρίκης άφθονες και οι τρόποι θανάτωσης αποκρουστικοί μεν, αλλά όχι κάτι που δεν έχουμε ήδη δει, ενώ προσφέρεται λυτρωτικό τέλος.
Η ταινία έλαβε γενικότερα θετικές κριτικές και θεωρήθηκε "η γαλλική απάντηση στο "SAW" και στο "HOSTEL".

Τί δεν μου άρεσε: Τα μηνύματα της ταινίας είναι προφανέστατα και αντιληπτά και από παιδιά Γυμνασίου, λίγος περισσότερος και πιο δυσδιάκριτος συμβολισμός δεν θα έβλαπτε! Θέλω να πω, Ο.Κ., κακός ο φασισμός, Ο.Κ. καλοί και άγιοι οι μετανάστες, αλλά μη φτάνουμε στο σημείο να θεωρούμε ότι η εκλογή ενός συντηρητικού πολιτικού στην Προεδρία της Γαλλίας - ο παραλληλισμός με τον Σαρκοζί είναι σχεδόν γραφικός - θα φέρει το χάος και την καταστροφή. Άσε που ο Νικολά κατάφερε να τα "merdιάσει" χωρίς ιδιαίτερα μέτρα κατά των λαθρομεταναστών - τα οικονομικά του μέτρα αρκούσαν από μόνα τους.
Γενικά, δεν μπόρεσα να μη νιώσω κάποια στιγμή ότι μου κουνάνε το δάκτυλο λεγοντάς μου "είδες τι θα γίνει αν βγουν στην εξουσία οι υπερσυντηρητικοί, να, θα τους φάνε ζωντανούς τους καημένους τους μετανάστες".
Επίσης, το γεγονός ότι οι ήρωες είναι μετανάστες 2ης γενιάς λειτουργεί κατά κάποιο τρόπο ως επεξηγηματικό της παραβατικής συμπεριφοράς τους, προσέγγιση η οποία είναι επιπόλαιη και απλοϊκή, αν όχι ρατσιστική.

Έχει "αίματα και τέτοια ?": Πλημμύρα!!!!

Βαθμολογία: 8,4/10 (φρόντισε να μην έχεις φάει...)

Πάρε και το trailer: http://www.youtube.com/watch?v=N_I3zv997qg

Trick 'r Treat (2009)

2010-06-05T19:43:00.011+03:00

Είδος: Καναδο-αμερικανικής παραγωγής ταινία τρόμου με ποικίλα horror στοιχεία.

Tag line: Poison, Drowning, Claw, Or Knife. So Many Ways To Take A Life ....

Εναλλακτικός τίτλος: Τουρλού-τρόμος !

Πρωταγωνιστούν: Anna Paquin, Dylan Baker, Brian Cox.

Σκηνοθεσία: Michael Dougherty

Περίληψη: Η ταινία είναι σπονδυλωτή, αποτελούμενη από τέσσερις "scary stories" που εξελίσσονται τη νύχτα του Χαλογουϊν. Και στις τέσσερις ιστορίες πανταχού παρών - άλλοτε διακριτικά και άλλοτε αδιάκριτα - είναι ο μικρός Σαμ, ένας μικρός διαβολάκος (βλ. φωτό) με κεφάλι σε σχήμα κολοκύθας που παρακολουθεί τις εξελισσόμενες ιστορίες.
Στην πρώτη ιστορία, ο Ντίλαν Μπέϊκερ ενσαρκώνει έναν μυστηριώδη καθηγητή, ο οποίος απεχθάνεται το Χαλογουίν, ακριβώς επειδή είναι μία γιορτή που λατρεύουν παιδιά - τα οποία απεχθάνεται, παρότι πατέρας ο ίδιος. Όταν συλλαμβάνει έναν αντιπαθητικό μαθητή του να κλέβει όλα τα γλυκά που έχει αφήσει για τους trick 'r treaters στη βεράντα του, τον τιμωρεί με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο...
Στη δεύτερη ιστορία, μία ομάδα εφήβων επισκέπτεται την περιοχή όπου χρόνια πριν, ανήμερα Χαλογουίν, έγινε ένα φρικτό ατύχημα, κατά το οποίο ο οδηγός ενός σχολικού λεωφορείου το έριξε στη θάλασσα, παίρνοντας στον υγρό τάφο μαζί του όλα τα παιδιά που επέβαιναν. Μία αθώα φάρσα των εφήβων παίρνει απρόσμενη τροπή όταν συνειδητοποιούν ότι οι επιβαίνοντες του σχολικού λεωφορείου δεν είναι ακριβώς αυτό που θα λέγαμε...νεκροί!
Στην τρίτη ιστορία η αγαπημένη μου Άννα Πάκουιν (βλ. The Piano) ερμηνεύει την κατα συνείδηση παρθένα (σ.σ Χριστός κι Απόστολος! Υπάρχουν ακόμη παρθένες?) που δέχεται το φλέρτ ενός άγνωστου, αλλά γοητευτικού μασκοφόρου άνδρα - Χαλογουίν γαρ. Στο μεταξύ, η αδελφή και οι φίλες της την περιμένουν στο πάρτυ που έχει στηθεί στο δάσος και ανησυχούν που αργεί. Και έχουν κάθε λόγο να το κάνουν, καθώς ο γοητευτικός άγνωστος έχει αφύσικα μεγάλους και κοφτερούς κυνόδοντες (σ.σ. αυτή η Πάκουιν έχει τον Δρακουλομαγνήτη, αν κρίνουμε τη συνέχεια της καριέρας της, δηλ. το True Blood)!
Στην τελευταία ιστορία, ο αγενέστατος γερομπισμπίκης γείτονας του καθηγητή δέχεται επίσκεψη από έναν απρόσκλητο και ορεξάτο για θανάσιμα παιχνίδια επισκέπτη: τον Σαμ. Γιατί όμως ο μικρός διαβολάκος έχει βάλει στο μάτι τον φαινομενικά φωνακλά, αλλά κατά βάθος ακίνδυνο γέρο? Ή μήπως τελικά δεν είναι και τόσο ακίνδυνος?

Τί μου άρεσε: Πριν μπω στα θετικά της ταινίας, να σημειώσω ότι ήταν έτοιμη ήδη από το 2006, έλαβε ημερομηνία εξόδου στις αίθουσες τον Οκτώβριο του 2007 (βλ. φωτό), αλλά τελικά βγήκε κατευθείαν σε dvd ...το 2009, γιατί τα λαμπρά μυαλά της Warner θέλησαν να χρηματοδοτήσουν ή να δώσουν προτεραιότητα σε άλλα πρότζεκτ, πολλά εκ των οποίων πάτωσαν!!!
Anyway, η ταινία είναι εξαιρετικά ψυχαγωγική και ευχάριστη, ό,τι πρέπει για να τη δείτε με την παρέα σας. Και αυτό γιατί είναι εμπλουτισμένη με αρκετά "camp" (δηλ. χαβαλετζίδικα) horror στοιχεία, όπως φαντάσματα, πνεύματα, βρικόλακες, δολοφόνους που προσφέρουν μπόλικο τρόμο και αρκετά "σοκ", από αυτά που δηλαδή αναπηδάς στην καρέκλα σου. Συνεπώς, είναι ιδανική ακόμη και για αυτούς που δεν αγαπούν ιδιαίτερα τις ταινίες τρόμου.
Παρά το ότι το φιλμ είναι σπονδυλωτό, και άρα η κάθε ιστορία είναι σύντομης διάρκειας, καταφέρνει να δώσει τη δυνατότητα να κατανοήσουμε και να συμπαθήσουμε τους χαρακτήρες της, χωρίς όμως να ταυτιστούμε με αυτούς. Αλλά και αυτό πάλι δεν είναι και απαραίτητο, αφού μην ξεχνάμε ότι πρόκειται πάνω απ' όλα για μία ταινία "διασκεδαστική", feel-good ταινία τρόμου, χωρίς απαιτήσεις προβληματισμού.
Παρόλα αυτά, υπάρχουν πολλές σκηνές τρομακτικές, ενώ ειδικά η δεύτερη ιστορία θα αρέσει πολύ σε όσους θέλουν να "ανατριχιάσουν λίγο βρε αδελφέ".
Οι ιστορίες εξελίσσονται σε παράλληλο χρόνο και δένουν αρμονικά μεταξύ τους, τόσο από σεναριακή, όσο και από σκηνoθετική πλευρά, ενώ δεν λείπουν και οι σεναριακές εκλήξεις - "τα φαινόμενα απατούν" - και αποκαλύψεις που θα σας ικανοποιήσουν.
Ο Ντόχερτι κάνει εξαιρετική δουλειά ως σκηνοθέτης, έχοντας φαντασία και κυρίως κέφι και μεράκι.
Ιδιαίτερη μνεία να κάνω στους πρωταγωνιστές και δη στην Άννα Πακουιν, τον Ντίλαν Μπεϊκερ και τον Μπράϊαν Κοξ, θαυμάσιων και οσκαρικού επιπέδου ηθοποιών, οι οποίοι είμαι βέβαιος ότι το διασκέδασαν ερμηνεύοντας τους "κομμένους και ραμμένους για αυτούς" ρόλους τους.
Τέλος, να προσθέσω ότι υπάρχουν και πολλά εντυπωσιακά οπτικά εφέ, που όμως χρησιμοποιούνται με φειδώ και δεν "μπουκώνουν", ούτε αποσπούν την προσοχή από την αφήγηση, ενώ διαθέτει υποβλητικότατο και τρομακτικό μουσικό score.

Τί δεν μου άρεσε: Δεν είναι η ταινία που θα πρότεινα από τις πρώτες σε έναν αληθινό horror fan. Αντιθέτως, θα την πρότεινα ανεπιφύλακτα σε μία παρέα αποτελούμενη και από μη λάτρεις των ταινιών του είδους, ακριβώς γιατί δεν πρόκειται για ένα οδυνηρό ή δυσάρεστο φιλμ, όπως π.χ. το αγαπημένο μου "Eden Lake" (βλ. σχετική ανάρτηση).
Η ταινία, δυστυχώς διακατέχεται από το άγχος της "πιο τρομακτικής ταινίας των τελευταίων ετών" - κάπως έτσι την αποκάλεσαν κάποιοι - απέχει όμως αρκετά από το να χαρακτηριστεί έτσι, μολονότι το ομολογουμένως ΕΚΠΠΛΗΤΙΚΟ της τρεϊλερ σε προδιαθέτει πως κάτι ΠAΡΑ ΠΟΛΥ τρομακτικό και δυσοίωνο σε περιμένει. Δεν πειράζει που τελικά αυτό το τελευταίο διαψεύστηκε.
Εγώ την ταινία την αγάπησα. Απλά, δεν την ερωτεύτηκα....

Έχει "αίματα και τέτοια ?": Ψιλοξηρασία -" θα το δούνε και μικρά παιδιά, μωρέ!"

Βαθμολογία: 7,9/10 (ίσως όμως να το αδικώ και λίγο).

Πάρε και το ΥΠΕΡΟΧΟ και ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ trailer: http://www.youtube.com/watch?v=wUqsXvBAqRY

The Collector (2009)

2010-06-04T11:23:00.006+03:00

Είδος: Αμερικανικής παραγωγής slasher με στοιχεία torture porn.

Tag line: He always takes one ....

Εναλλακτικός τίτλος: Φοβού τους συλλέκτες γραμματοσήμων, αντικών και ανθρώπων!!!

Πρωταγωνιστούν: Josh Stewart, Michael Reilly Burke, Andrea Roth.

Σκηνοθεσία: Marcus Dunstan.

Περίληψη: Ο Άρκιν, ένας κακομοίρης πρώην κατάδικος που εργάζεται ως μέλος συνεργείου ανακαίνισης σπιτιών, αναλαμβάνει να ξεπληρώσει τα χρέη της εν διαστάσει γυναίκας του, την οποία απειλούν ότι θα σκοτώσουν - μαζί με το παιδί του - οι δανειστές της, αν δεν ξεχρεώσει ως τα μεσάνυχτα.
Μη έχοντας παρά ελάχιστο χρόνο στη διάθεσή του, αποφασίζει να διαρρήξει το σπίτι στο οποίο εργάζεται ως μερεμετατζής, του οποίου οι ένοικοι είναι ιδιαίτερα ευκατάστατοι και το κυριότερο - έχουν πολύτιμα κοσμήματα στο χρηματοκιβώτιο!
Όταν όμως ο Άρκιν διαρρήξει το σπίτι αργά τη νύχτα, θα διαπιστώσει, όχι μόνο ότι οι ένοικοι δεν είναι τελικά εκτός πόλης, όπως νόμιζε, αλλά ότι η ζωή τους κινδυνεύει από έναν μασκοφόρο δολοφόνο που έχει στήσει θανάσιμες παγίδες σε όλο το σπίτι, με σκοπό να βασανίσει και εξολοθρεύσει όλη την οικογένεια.
Αν και αρχικά ο Άρκιν θέλει να πάρει τα κοσμήματα, να εξαφανιστεί και να σώσει έτσι την οικογένειά του, η σκέψη της μικρής κόρης της ευκατάστατης οικογένειας - συνομίλικης της δικής του - θα του αλλάξει τα σχέδια και θα προσπαθήσει να τη σώσει, ενώ ο χρόνος κυλά αμείλικτος για όλους.

Τί μου άρεσε: Πολλά! Ο κακός της ταινίας είναι νέο "πουλέν" στο horror στερέωμα και προσωπικά με εντυπωσίασε! Το άγνωστο, απρόσωπο κακό που δεν έχει ΚΑΝΕΝΑ κίνητρο είναι πάντοτε πολύ πιο επιδραστικό από το ολοφάνερο, με αποτέλεσμα, πολύ σοφά, να μην βλέπουμε ούτε στιγμή το πρόσωπο του δολοφόνου (λόγω μάσκας), ενώ δεν ακούμε ούτε τη φωνή του, παρά κάποια γρυλίσματά του.
Όλα αυτά κάνουν τον κακό της ταινίας πιο ανατριχιαστικό και τρομακτικό, σε σχέση με άλλα λαλίστατα κινηματογραφικά "τέρατα" (βλ. Φρέντι Κρούγκερ), ενώ θα τολμούσα να πω ότι διεκδικεί επάξια μία θέση δίπλα στον Jason και τον Michael Myers, τους οποίους ανταγωνίζεται ευθέως σε δολοφονική ευρηματικότητα και ωμότητα. Το δε κενό, γαλάζιο βλέμμα του δολοφόνου πραγματικά σε στέλνει για αλλαγή εσώρουχου!
Το στόρι περιέχει το δοκιμασμένο στο χρόνο (και στα ταμεία) σεναριακό δίλημμα, αυτό του του κεντρικού ήρωα - Άρκιν - που προβληματίζεται να την κοπανήσει από το σπίτι με τα κοσμήματα και να σώσει τους δικούς του ή να μείνει και να αντιμετωπίσει τον δολοφόνο, σωζωντας την κόρη των εργοδοτών του, η δε επιλογή του τον κάνει να κερδίζει τη συμπάθεια του κοινού και να προάγει βέβαια το δράμα της ταινίας.
Επίσης, συναντάμε για ακόμη μία φορά την απαραίτητη κλειστοφοβική ατμόσφαιρα - όλα εκτυλίσσονται στο τεράστιο, ΟΛΟΣΚΟΤΕΙΝΟ, μεσοαστικό σπίτι των προαστίων - η οποία λειτουργεί πολύ καλά, ενώ υπάρχει και το τρικ του "πρόσεξε καλά τα πλάνα και μπορεί να εντοπίσεις τον δολοφόνο".
Η ταινία τρέχει γρήγορα, πολλά "δολοφονικά πλάνα" της είναι ιδιαίτερα δυσάρεστα και βίαια, γεγονός που θα ενθουσιάσει τους φανς του είδους, η κινηματογράφηση του "κακού' της ταινίας τον κάνει να φαίνεται απίστευτα απειλητικός, η αίσθηση του "μπλεξίματος στον ιστό της αράχνης" δουλεύει καλά, σασπένς και αγωνία υπάρχουν μέχρι το τέλος, οι ερμηνείες είναι ικανοποιητικές και οι χαρακτήρες έχουν το απαιτούμενο βάθος. Στα θετικά της ταινίας είναι και το "φιλοδοξούμε να υπάρξει και σίκουελ" φινάλε, αν και η επίδοση της ταινίας στο box office "έκοψε πρόωρα τον βήχα" των παραγωγών.

Τί δεν μου άρεσε: Χμμμ! Η αλήθεια είναι ότι μάλλον δεν είμαι λάτρης του torture porn. Θέλω να πω, ο.κ., καλή η βία ρε παιδιά, αλλά η λογική της "βίας για την βία" δεν με ενθουσιάζει. Η ταινία προοριζόταν για πρίκουελ του "SAW", ιδέα που εγκαταλείφθηκε γρήγορα και επιλέχθηκε η αυτονόμησή της (σοφά θα έλεγα). Δυστυχώς όμως η σύγκριση με το "SAW" είναι αναπόφευκτη και λειτουργεί μάλλον σε βάρος του "Collector".
Οι παγίδες του δολοφόνου, όσο εντυπωσιακές και αιματηρές και αν είναι, σε βάζουν σε σκέψη για το "πότε στο διάολο πρόλαβε και παγίδεψε ένα σπίτι 300 τ.μ. σε ένα απόγευμα!". Και μάλιστα μόνος του!
Τέλος, η σκηνοθετική απόπειρα να λειτουργήσει η ταινία παράλληλα και ως "whodunit" ("βρες τον δολοφόνο") στέφεται μάλλον με αποτυχία, αφού τα hints που δίνονται από τον σκηνοθέτη είναι απειροελάχιστα και δεν μπορούν να αξιοποιηθούν ακόμη και από τους πιο έμπειρους φανς τους είδους.

Έχει "αίματα και τέτοια ?": Λουτρό αίματος!

Βαθμολογία: 8,5/10 (ίσως όμως να το αδικώ και λίγο).

Πάρε και το trailer: http://www.youtube.com/watch?v=EE1sL7QWL5c

A nightmare on Elm Street (2010)

2010-06-04T00:54:00.010+03:00

Είδος: Αμερικανικής παραγωγής μεταφυσικό slasher.

Tag line: Every story has a beginning.......

Εναλλακτικός τίτλος: Η καλύτερη απόδειξη ότι "the 80's kick ass and all their remakes suck!!!"

Πρωταγωνιστούν: Βαριέμαι να αναφέρω.......

Σκηνοθεσία: Βαριέμαι να αναφ....χρρρζζζζ....χρρρζζζ....

Περίληψη: Οι κεντρικοί ήρωες της ταινίας, ένα βουτυρόπαιδο ερωτευμένο με την "και καλά" φιλοσοφημένη γκόμενα του σχολείου, βλέποντας ότι οι συνομίληκοι συμμαθητές τους και ένοικοι της Elm Street αρχίζουν να δολοφονούνται μυστηριωδώς, αναζητούν την απάντηση την οποία και βρίσκουν στη μορφή ενός φρικτά παραμορφωμένου άντρα με καπέλο, κοκκινόμαυρη μπλούζα και γάντια που φέρουν κοφτερά μαχαίρια, ο οποίος τους επισκέπεται μόνο στα όνειρά τους με όχι και τις καλύτερες των προθέσεων.
Ποιός είναι ο μυστηριώδης απειλητικός άνδρας? Γιατί κυνηγά μόνο τους έφηβους κατοίκους της Elm Street? Ποιο κοινό παρελθόν μοιράζονται μαζί του?
Επίσης, ποιος σκότωσε τον Τζεϊ Αρ? Πόσα απίδια βάνει ο σάκος? Υπάρχει η Ατλαντίδα?

Τί μου άρεσε: Ο νέος Φρέντι είναι πολύ πιο απειλητικός, τρομακτικός και επικίνδυνος από τον χαρακτήρα που ερμήνευσε στα 80's ο Ρόμπερτ Ένγκλουντ και δεν έχει την παραμικρή αίσθηση του χιούμορ. Εμένα ειδικά το τελευταίο μου άρεσε, γιατί ο παλιός Φρέντι μου είχε φανεί περισσότερο κωμική καρικατούρα, παρά horror ήρωας, τουλάχιστον στα σίκουελ που ακολούθησαν την πρώτη αριστουργηματική ταινία του 1984. Αυτά! Τώρα πέρνα παρακάτω.....

Τί δεν μου άρεσε: Χεσούς (aka Jesus), τί ιεροσυλία! Το λατρεμένο στόρι του παραμορφωμένου καθάρματος με το μακάβριο, ατακαδόρικο χιούμορ και τα θρυλικά γάντια - μαχαίρια που εισβάλει στα όνειρα των εφήβων της Elm Street για να τους εκδικηθεί για το barbeque που του προκάλεσαν οι γονείς τους, ριμεϊκάρεται (γιατί Θεέ μου!) για να σερβιριστεί στην "γενιά του Ίντερνετ", η οποία, ως γνωστόν δεν έχει ιδέα από καλή ταινία τρόμου.
Από που να πρωτοαρχίσω τον ενταφιασμό, ε, σόρρυ, την κριτική ήθελα να πω.
Από την εισαγωγική σκηνή λοιπόν, όπου ο "ΠΙΟ ΑΤΑΛΑΝΤΟΣ, ΑΛΛΑ ΕΧΩ ΚΟΙΛΙΑΚΟΥΣ-ΑΕΡΟΓΡΑΦΟ" ηθοποιός του Χόλυγουντ (Κέλαν Λατζ) ευτυχώς μας κάνει τη χάρη και μας αποχαιρετά νωρίς, καθώς ο Φρέντι τον "περιποιείται" (να αγιάσουν τα χέρια-μαχαίρια σου Φρειδερίκε μου!) ενώ αυτός περιμένει σε ένα diner την γκόμενά του (και τον παίρνει ο ύπνος).
Δυστυχώς για πολλοστή φορά το Χόλυγουντ βρίσκει λύση στο πρόβλημα της έλλειψης καλών σεναρίων με το να σερβίρει ξαναζεσταμένο φαγητό, το οποίο ως γνωστό δεν έχει ποτέ την ίδια γεύση με το φρέσκο. Και μόνο το ότι την παραγωγή έχει αναλάβει ο Μαϊκλ Μπέϊ είναι αρκετό για να πάρεις μία γεύση για το τί θα δεις: μία φλύαρη, υπερβολικά στυλιζαρισμένη και μπουκωμένη από clean-cut φατσούλες, high profile ταινία, με κενούς, σχεδόν αδιάφορους, αν όχι αντιπαθητικούς χαρακτήρες, με τους οποίους μπορεί να ταυτιστεί μονάχα ο Λυκειόπαις Αμερικάνος παίκτης του φούτμπολ, που θα βγει ραντεβού με την τσιρλίντερ στο σινεμά το Παρασκευόβραδο, μετά την προπόνηση.
Το "Nightmare on Elm Street 2010" είναι άρτια φτιαγμένο, όπως και κάθε Μαικλμπεϊκή παραγωγή άλλωστε και διεκπεραιώνει εύκολα τον μοναδικό του σκοπό: να φτάσει στο Νο1 του αμερικανικού box office στο πρώτο τριήμερο εξόδου του στις σκοτεινές αίθουσες.
Και το καταφέρνει ακολουθώντας την πεπατημένη: ένα έτοιμο σενάριο πλαισιώνεται από μία πλειάδα τηλεοπτικών ηθοποιών - celebrities με υποκριτικό ταλέντο παραθυρόφυλλου, μπολιασμένο με ανεπαίσθητες, ανώδυνες αλλαγές στο αρχικό στόρι, για να προκαλέσει την ψευδαίσθηση της δημιουργικής σεναρικής ανατροπής (κοινώς ρίχνουμε στάχτη στα μάτια των θεατών για να βγούν από την αίθουσα και να πουν "α, ήταν διαφορετικό από το πρωτότυπο!") ενώ την διεκπεραίωση του σκηνοθετικού έργου αναλαμβάνει ένας "μη δημιουργός".
Οι χαρακτήρες δεν έχουν φυσικά κανένα βάθος, ενώ η μοναδική δημιουργική σεναριακή προσθήκη, η οποία πάει να δώσει μία φρεσκάδα στο φιλμ και η οποία σχετίζεται με το αν η γεννεσιουργός αιτία της εκδικητικότητας του Φρέντι ήταν η τυχόν άδικη καταδίκη του από τους γονείς, τελικά είναι μία απάτη, αφού προτεραιότητα αποτελεί να εξυπηρετηθούν τα αμερικανικά νεοσυντηρητικά ήθη, που έχουν αναγάγει την αυτοδικία σε αξία.
Δυστυχώς το ανουσιούργημα του Μαϊκλ Μπέϊ, το οποίο σημειωτέον αποδοκίμασε ο Γουές Κρέϊβεν-δημιουργός του ορίτζιναλ "Εφιάλτη" - επιδιώκοντας την αρπαγή μερικών εκατομμυρίων δολαρίων, χάνει αυτό που ο ήρωάς του τόσο απεγνωσμένα προσπαθεί να αρπάξει από τα θύματά του: ψυχή!

Έχει "αίματα και τέτοια ?": Slasher είναι, αίματα θα έχει, τί να έχει, αφαλατωμένο νερό???

Βαθμολογία: 3(του Καράμπελα)/10.

Πάρε και το trailer: http://www.youtube.com/watch?v=PEQnoIq4UFY

The Children (2008)

2010-06-02T14:55:00.012+03:00

Είδος: Βρετανικής παραγωγής ψυχολογικό θρίλερ με στοιχεία slasher.

Tag line: You brought them into the world, now they will take you out ....

Εναλλακτικός τίτλος: Μήπως να έκανες στείρωση?

Πρωταγωνιστούν: Eva Birthistle, Stephen Campbell Moore, Jeremy Sheffield

Σκηνοθεσία: Tom Shankland

Περίληψη: Η Iλέϊν με τον σύζυγό της και τα τρία τους παιδιά (την έφηβη κόρη τους και δύο μικρότερα), καταφθάνουν σε μία απομονωμένη εξοχική κατοικία για να περάσουν τα Χριστούγεννα με την οικογένεια (σύζυγο και παιδιά) της αδελφής της. Ο μικρός Πόλι, γιος της Ιλέϊν δεν αισθάνεται καλά κατά στο ταξίδι και οι γονείς δίνουν την εύκολη εξήγηση ότι ζαλίστηκε στη διαδρομή. Λάθος!
Όλα δείχνουν να κινούν ήρεμα και "χριστουγεννιάτικα", αλλά η παράξενη συμπεριφορά του Πόλι αρχίζει σιγά - σιγά να τρομάζει και έπειτα να επηρεάζει τα υπόλοιπα παιδιά.
Όταν την επόμενη ημέρα, ένα έλκηθρο γίνει αιτία ενός θανατηφόρου "ατυχήματος" και ένα - ένα τα αθώα αγγελούδια μετατραπούν σε αιμοσταγείς δολοφόνους, η ειδυλλιακή εικόνα διαλύεται και οι "μεγάλοι" βρίσκονται αντιμέτωποι με το δίλημμα "πώς να αμυνθούν απέναντι στα παιδιά τους" που προσπαθούν, με πρωτόγνωρο μένος, να τους δολοφονήσουν.

Τί μου άρεσε: Το θεματικό μοτίβο των "δολοφόνων με το αγγελικό πρόσωπο" (Children of the corn, The Omen κ.α) επαναλαβάνεται ιδιαίτερα ικανοποιητικά στη συγκεκριμένη ταινία.
Η απαιτούμενη απομόνωση των ηρώων για ακόμη μία φορά παρούσα, ο τρόμος και η φρίκη αναπτύσσονται σε ένα αντιφατικό, φωτεινό και ολόλευκο από το χιόνι τοπίο, όπου οι δολοφόνοι καραδοκούν πίσω από τα στολίδια του χριστογεννιάτικου δέντρου.
Όπως είναι λογικό και αναμενόμενο, τα παιδιά κλέβουν την παράσταση, ερμηνεύοντας έξοχα τους ρόλους των αγγελικών δολοφόνων που προκαλούν ανατριχίλες με την "αθωότητά" τους και τη μη συναίσθηση του χάους που σκορπούν - γεγονός που τα κάνει πολύ πιο απειλητικά.
Από την άλλη, εγκλωβισμένοι στο διλήμμά τους οι γονείς φαίνονται σχεδόν καταδικασμένοι, μια και η μάταιη προσπάθειά τους να αμυνθούν καταλήγει στο συμπέρασμα άμυνα γονέων = επίθεση στα παιδιά.
Υπάρχει όμως και η έφηβη κόρη. Σε αυτήν πέφτει το βάρος της επιβίωσης, της απόδρασης από το χάος και της τελικής σωτηρίας (?).
Η ταινία σπάει (όπως και άλλες βέβαια) κάποια κινηματογραφικά ταμπού (κυρίως χολιγουντιανής προέλευσης, άρα και βλακώδη καποιες φορές) που θέλει τα πολύ μικρά παιδιά να μην θανατώνονται στην οθόνη, τουλάχιστον όχι με βίαιο τρόπο.
Η αφήγηση είναι γρήγορη, χωρίς περιττά μπλα-μπλα και η σκηνοθεσία ικανοποιητική.
Γενικότερα, πρόκειται για ένα ανατριχιαστικό φιλμ που καθηλώνει όχι μόνο με τη θεματολογία του και τις σκηνές δράσης, αλλά και με την δυσοίωνη - απελπιστική ατμόσφαιρα που διαμορφώνει για τους ήρωες και τους θεατή του.

Τί δεν μου άρεσε: Δεν θα το έλεγες ακριβώς σεναριακό κενό, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν μαθαίνουμε πολλά γύρω από την αιτία της ξαφνικής "μεταμόρφωσης" των παιδιών. Υπάρχει εξήγηση, αλλά ξεπερνιέται γρήγορα.

Έχει "αίματα και τέτοια ?": Αρκετά, αλλά χωρίς περιττές υπερβολές.

Βαθμολογία: 8,9/10.

Πάρε και το trailer: http://www.youtube.com/watch?v=GAgCHQCF9Jo&feature=related

Eden Lake (2008)

2010-06-02T11:46:00.011+03:00

Είδος: Βρετανικής παραγωγής βίαιο ψυχολογικό θρίλερ καταδίωξης.

Tag line: They wanted to get away from it all, instead they found Eden Lake!

Εναλλακτικός τίτλος: Α, ρε Ηρώδη, πόσο δίκιο είχες....

Πρωταγωνιστούν: Kelly Reilly, Michael Fassbender, Tara Ellis, Jack O' Connel, Finn Atkins

Σκηνοθεσία: James Watkins

Περίληψη: Ένα ζευγάρι μεσοαστών ταξιδεύει προς την Λίμνη Eden για ρομαντικό getaway κάμπινγκ στην όχθη. Τις ελπίδες για ένα ειδυλιακό Σαββατοκύριακο καταστρέφει μία παρέα low class άξεστων και επιθετικών εφήβων που θα αρχίσουν να παρενοχλούν το ζευγάρι.
Όταν όμως ο σκύλος του αρχηγού της συμμορίας σκοτώνεται από λάθος του ζευγαριού, ο έλεγχος θα χαθεί και ένα τρομερής αγριότητας ανθρωποκυνηγητό θα ξεσπάσει, με το ζευγάρι να περνά του λιναριού τα πάθη, σε μία απέλπιδα προσπάθεια να βγει από το δάσος στον "πολιτισμό" και να ζητήσει βοήθεια. Η "αγέλη" όμως των εφήβων θα τους κυνηγήσει μέχρι τέλους. Κυριολεκτικά μέχρι τέλους......

Τί μου άρεσε: Τί να πρωτοπώ για μία από τις πιο συγκλονιστικές ταινίες που έχω δει ποτέ!
Ας ξεκινήσω από την γενικότερη θεματική. Έχουμε λοιπόν το αγαπημένο θέμα του κυνηγιού της γάτας με το ποντίκι. Γάτες οι "αδύναμοι έφηβοι", ποντίκια "οι ενήλικες μεσοαστοί". Όλα αυτά με φόντο ένα πυκνό, σκοτεινό δάσος, το οποίο θα μπορούσα να χαρακτηρίσω όχι απλό σκηνικό, αλλά χαρακτήρα της ταινίας. Η σύγκρουση μεταξύ εφήβων και ευκατάστατων ενηλίκων εύκολα αναγιγνώσκεται ως σύγκρουση της εργατικής με την αστική τάξη, στην περίπτωσή μας όμως, οι διωκώμενοι είναι οι μεσοαστοί και όχι οι συνήθως σκιαγραφόμενοι ως "έρμοι" εκπρόσωποι της labour class.
Πρέπει να σημειώσω ότι η ταινία είναι εμπνευσμένη από τα περιστατικά έξαρσης της νεανικής βίας στο Hνωμένο Βασίλειο τα τελευταία χρόνια, γεγονός το οποίο την καθιστά πολύ ρεαλιστική και άρα πιο εφιαλτική. Και αυτό γιατί το κλασικό σεναριακό ερώτημα "what if" που τίθεται, δεν έχει ως απάντηση μία ολότελα φανταστική, υπερβολική ή ακραία ιστορία, αλλά - και εδώ είναι το πιο ανατριχιαστικό - οι "κακοί" της ταινίας είναι παιδιά της διπλανής πόρτας, προερχόμενα από οικογένεις με φτωχά έως ανύπαρκτα parental skills (θα το διαπιστώσετε και στην ταινία). Μήπως λοιπόν η ταινία αποτελεί και ένα "σήμα κινδύνου" για το που οδηγείται γενικότερα η σύγχρονη δυτική κοινωνία?
Οι χαρακτήρες σκιαγραφούνται έντονα, με τον θεατή να ταυτίζεται αμέσως με τους διωκώμενους (γεγονός που του προκαλεί αισθήματα ασφυξίας, αφού πραγματικά δεν παίρνουν ανάσα) και ταυτόχρονα να εξοργίζεται με τους απάνθρωπους - επαναλαμβάνω έφηβους - διώκτες.
Οι ηθοποιοί "κεντάνε" στους ρόλους τους, με τον αρχηγό των τινέϊτζερ Jack O' Connel να είναι απλά συγκλονιστικός! Καιρό είχα να νιώσω τέτοια απέχθεια και οργή για έναν "κακό" σε ταινία τρόμου. Εξαίρετη επίσης η Kelly Reilly, η οποία ως γυναικείος χαρακτήρας, είναι η δυνατή, ανθεκτική και ψύχραιμη του μοιραίου ζευγαριού και παίρνει πάνω της το βάρος της επιβίωσης - για να εξυπηρετηθεί και ο κινηματογραφικός μύθος του "girl power" (βλ. ALIEN κ.α).
Η ταινία εξελίσσεται κλιμακωτά, με την ένταση να απογειώνεται από τη στιγμή που οι έφηβοι θα αρχίσουν το κυνηγητό και σε κρατάει on the edge of your seat μέχρι το τέλος.
Η σκηνοθεσία είναι υποδειγματική, το σενάριο έξοχο, οι ανατροπές κάνουν τα νεύρα του θεατή σμπαράλια μέχρι και το ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ φινάλε που θα σας αφήσει παγοκολώνα!!!
Προσέξτε το τελευταίο πλάνο της ταινίας. Όλα τα λεφτά!

Τί δεν μου άρεσε: Προφανώς αστειεύεσαι! Η ταινία είναι ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ!

Έχει "αίματα και τέτοια ?": Σε νορμάλ δόσεις, αλλά γενικά δεν είναι το ζητούμενο.

Βαθμολογία: 10/10!!! Δεν θα την ξεχάσεις ποτέ!

Πάρε και το trailer: http://www.youtube.com/watch?v=bnrr73pNnfU

Dead Set (2008)

2010-06-02T01:12:00.007+03:00

Είδος: Βρετανικής παραγωγής τηλεταινία με πρωταγωνιστές τα τόσο αγαπημένα μας zombie.

Tag line: Reality bites!

Εναλλακτικός τίτλος: Κι έχω μία πείιιινα, να φάαααω τη χολήηηηη σου (τραγουδιστά αλα Πάριος!)

Πρωταγωνιστούν: ΔΕΝ έχει σημασία. Οι παλαιότεροι ίσως αναγνωρίσουν την Davina Mc Call, VJ στο παλιό, καλό MTV της δεκαετίας του 90, η οποία παίζει τον εαυτό της (βλ. φωτό επάνω - όχι, αυτό που τρώει ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΤΣΙΝΙ !!!).

Περίληψη: Απίστευτα κρούσματα άγριας βίας συνταράσσουν τους δρόμους της Μ. Βρετανίας, αλλά οι Λονδρέζοι είναι πολύ απασχολημένοι με άλλα, σοβαρότερα θέματα: την επόμενη αποχώρηση παίκτη από το σπίτι του Big Brother. Πώς εμείς ασχολούμαστε με το μπουκάλι της Τζούλιας, την ώρα που χρωστάμε και στους εξωγήινους, ε, ίδιο πράμα.
Κατά την αποχώρηση και ενώ έξω από το στούντιο έχουν συγκεντρωθεί αλαλάζοντα πλήθη - θυμηθείτε σκηνές από το δικό μας Big Brother με Τσάκα, Πρόδρομο κλπ - ένα ζόμπι επιτίθεται στο κοινό, το οποίο αρχίζει αλυσιδωτά να αποκτά έντονες ορέξεις για ανθρώπινο σπληνάντερο!!!
Οι συντελεστές του ριάλιτυ - παραγωγός, floor managers, παίκτες κλπ - κλειδώνονται στο στούντιο, προσπαθώντας να σωθούν από τα αιμοδιψή ζόμπι που τους πολιορκούν, την ίδια στιγμή που ο boyfriend μίας από τις ηρωίδες θα διασχίσει όλη τη βρετανική ύπαιθρο για να τη σώσει. Θα τα καταφέρει?

Τί μου άρεσε: ΤΑ ΠΑΝΤΑ!
Η πρωτοτυπία της ιδέας να συγκεκριμενοποιηθεί το κλειστοφοβικό στοιχείο - που τόσο αγαπάμε σε ταινίες τρόμου - στο σπίτι του Big Brother!
Η εμβάθυνση στους χαρακτήρες, που σου προκαλούν έντονα αισθήματα συμπάθειας, αλλά και αντιπάθειας (ο αδίστακτος παραγωγός του ριάλιτυ σε βάζει σε σκέψεις αν τελικά ο ίδιος είναι πιο "τέρας" από τα ίδια τα ζόμπι).
Το σφιχτοδεμένο, γρήγορο μοντάζ και η ταχύτητα αφήγησης.
Μπόλικο, αλλά προσεγμένο gore.
Τα ίδια τα ζόμπι που είναι, κυριολεκτικά, λυσσασμένα.
Α, επίσης έχει ένα από τα καλύτερα φινάλε που έχεις δει σε ταινίες του είδους (πρόσεξε ειδικά το τελευταίο πλάνο!)

Τί δεν μου άρεσε: Άστοχη ερώτηση. ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΜΟΥ ΑΡΕΣΑΝ!!!

Έχει "αίματα και τέτοια ?": Zombie movie είναι, όχι το "Λογική και Ευαισθησία". ΦΥΣΙΚΑ και έχει αίματα (και εντόσθια και άλλα...).

Βαθμολογία: 9,5/10. ΔΕΣ ΤΟ ΤΩΡΑ!!!!!

Πάρε και το trailer: http://www.youtube.com/watch?v=BhGLM49k8ck&feature=related

Macabre (2009)

2010-06-01T17:47:00.010+03:00

Είδος: Ινδονησιακής (!) παραγωγής σπλατεράδικο torture porn, με μεταφυσικά στοιχεία.

Tag line: Mother of all fear.

Ενναλακτικός τίτλος: Never trust a stranger. Never!

Πρωταγωνιστούν: ΔΕΝ έχει σημασία...

Περίληψη: Φλωρόπληκτος γιάππης επισκέπτεται το μπαρ όπου δουλεύει η αποξενωμένη αδελφή του, προκειμένου να επανασυνδεθεί μαζί της και όλα αυτά λίγο πριν αναχωρήσει για πάντα για την ξενιτομάνα χώρα των καγκουρώ και της Kylie. Για συνοδεία έχει την εγκυμονούσα γυναίκα του και τους έχοντες iq-ραδικιού κάγκουρες φίλους του.
Στη διαδρομή προς το αεροδρόμιο, μία μυστηριώδης κοπέλα πέφτει πάνω στο αυτοκίνητό τους και τους ζητά να την πάνε σπίτι της, επειδή λίγο πριν κάποιος προσπάθησε να την βιάσει (τσ,τσ,τσ, άσε Λουκία μου, Σικάγο έγινε η Τζακάρτα......)
Η κατάσταση γίνεται πιο δυσοίωνη όταν η επίσης μυστηριώδης και παράξενα νεανική μητέρα της κοπέλας τους ζητά να μείνουν για φαγητό.
Δυστυχώς για αυτούς, δεν ρωτάνε τί περιλαμβάνει το δείπνο .....

Τί μου άρεσε: Ο χαρακτήρας της μητέρας, που είναι απλά ΤΡΟ-ΜΑΚ-ΤΙ-ΚΗ, γνήσια ΚΑΚΗ και μπαίνει αμέσως στο πάνθεον με τους πιο ανατριχιαστικούς horror χαρακτήρες!
Επίσης, η κλειστοφοβική, πνιγηρή ατμόσφαιρα, η αίσθηση της παγίδευσης, οι ανατροπές, η σκηνοθεσία και, φυσικά, το gore.

Τί δεν μου άρεσε: Ε, καλά, δεν περιμένουμε και όσκαρ ερμηνειών, ειδικά από τους δευτερεύοντες χαρακτήρες.
Δεν αποφεύγονται τα κλισέ που θέλουν τους πρωταγωνιστές ανάλογων τανιών να είναι ΑΠΥΘΜΕΝΑ ΗΛΙΘΙΟΙ! Πού τρέχεις, κυρά μου με την κοιλιά στο στόμα σε σπίτια δυσοίωνων αγνώστων για φαγητό και ξάπλα ????
Επίσης, το κλισέ με τους πιο αντιπαθητικούς χαρακτήρες που ξεπαστρεύονται μέχρι να πεις κύμινο (στα Ινδονησιακά).
Τέλος, θα ήθελα πιο πολλές εξηγήσεις γύρω από το μεταφυσικό στοιχείο της ταινίας, το οποίο υποβαθμίζεται χάριν του σπλάττερ.

Έχει "αίματα και τέτοια ?": Δύο λέξεις μόνο θα σου πω: Τράπεζα Αίματος....

Βαθμολογία: 7,5/10. Αν παραβλέψεις τα κλισέ, πίστεψέ με, θα σου αρέσει...

Πάρε και το trailer: http://www.youtube.com/watch?v=gtsh7TFpj6w

Πρώτη Ανάγνωση

2010-06-01T07:19:00.003+03:00

Γεια σου και χαρά σου !
Για να έφτασες ως εδώ προφανώς "την ψάχνεις" με τις ταινίες τρόμου, ένα είδος που έχει φανατικούς θεατές (αλλά και φανατικούς εχθρούς, οι οποίοι ΔΕΝ μας ενδιαφέρουν).
Αυτό που επιδιώκω με το συγκεκριμένο μπλογκ είναι απλά να καταγράψω την άποψή μου για ταινίες τρόμου που έχω δει και να σου τις προτείνω ή να σε αποτρέψω από το να χάσεις το χρόνο σου παρακολουθώντας τες.
Στην πλειοψηφία τους είναι ταινίες που δεν βρήκαν διανομή στους κινηματογράφους ή δεν έτυχαν της δέουσας προσοχής από το κοινό, για αυτό και αξίζουν μία δεύτερη ευκαιρία.
Τα σχόλια σου είναι ευπρόσδεκτα. Φυσικά και μπορείς να κάνεις τη δική σου κριτική σε ταινίες και να τις στείλεις εδώ για δημοσίευση (προσοχή, μόνο ελληνικά, όχι greeklish!!!).

Σε ευχαριστώ και καλή ανάγνωση!