Είδος: Καναδικής παραγωγής μεταφυσικό horror.
Tag line: They were searching for proof. And they found it....
Εναλλακτικός Τίτλος: Στενές Επαφές Νεκρού Τύπου…
Πρωταγωνιστούν: Sean Rogerson, Juan Riedinger, Mackenzie Gray
Σκηνοθεσία: The Vicious Brothers.
Επίσης έγραψαν το σενάριο, έκαναν το μοντάζ, καθάριζαν το πλατώ και έψηναν καφέ στα γυρίσματα.
Περίληψη: Το “Grave Encounters” είναι ένα reality show που αναζητά αποδείξεις γύρω από την ύπαρξη φαντασμάτων (ψάξτε στο youtube για το αληθινό reality show “Ghost Adventures” που προβάλλεται στην Αμερική – στο ίδιο format βασίζεται και το “Grave”).
Το συνεργείο της εκπομπής αποτελούν ο νάρκισσος οικοδεσπότης Lance, η “εξπέρ” στο υπερφυσικό Sasha, ο φωνακλάς οπερατέρ TC, ο τεχνικός Matt και το μέντιουμ Houston, του οποίου οι psychic ικανότητες είναι αντίστοιχες με αυτές της δικής μας Βιργινίας Λεούση, με τη διαφορά ότι η Βιργινία έχει και κάποιο fun, ενώ ο Houston είναι και απατεώνας και ξενέρωτος.
Οι συνεργάτες αποφασίζουν να κάνουν γυρίσματα στο εγκαταλειμμένο Ψυχιατρείο “Collingwood”, για το οποίο, όπως εξηγούν στους θεατές, υπάρχουν πολλές μαρτυρίες ότι “είναι στοιχειωμένο”.
MY ASS!
ΚΑΝΕΝΑ από τα μέλη του συνεργείου δεν πιστεύει στα φαντάσματα. Πρόκειται για κυνικούς, ψυχρούς επαγγελματίες της τηλεόρασης που κατασκευάζουν ένα τηλεοπτικό, απόλυτα ελεγχόμενο, προπαρασκευασμένο και στυλιζαρισμένο προϊόν και το προσφέρουν προς κατανάλωση.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Houston, το μέντιουμ, δεν έχει καμία απολύτως διαισθητική ή τηλεπαθητική ικανότητα, αλλά υποδύεται το μέντιουμ για τις ανάγκες του show.
Έχοντας λοιπόν συγκεντρώσει “μαρτυρίες” από τον πρώην επιστάτη του ψυχιατρείου και από λυκειόπαιδα που έμπαιναν στο ψυχιατρείο για χαμούρεμα, αλλά εξαφανίζονταν μόλις αντίκρυζαν “παράξενες σκιές” και “τρόφιμους με λευκές στολές να περιπλανώνται στους διαδρόμους”, το συνεργείο, ακολουθώντας το format της εκπομπής, αποφασίζει να κλειδωθεί από τις 6 το απόγευμα έως τις 6 το επόμενο πρωί στο ολοσκότεινο, τεράστιο ψυχιατρείο, προκειμένου να συλλέξει αποδείξεις για την ύπαρξη φαντασμάτων.
Και ενώ στήνουν τις κάμερες και αναμένουν να καταγράψουν το τίποτα – με σκοπό να το επεξεργαστούν στο post production για να φανεί ως “πάρτυ φαντασμάτων” - το συνεργείο συνειδητοποιεί με τρόμο και φρίκη ότι έχει παγιδευτεί στο Ψυχιατρείο, το οποίο, όχι μόνο δεν είναι έρημο, αλλά σφύζει από ζωή!
Ζωή εν τάφω......
Τί μου άρεσε:
Η ταινία βασίζεται στο πολυφορεμένο concept του “Blair Witch Project” (δηλαδή “κινηματογραφικό υλικό που βρέθηκε τυχαία μετά από καιρό και είναι όλο τραβηγμένο με χειροκίνητες κάμερες, οι δε εικονολήπτες αγνοούνται”) και φυσικά σε αυτό του “Paranormal Activity 1 και 2”, η σύγκριση με το οποίο είναι αναπόφευκτη.
Η μαγκιά, ωστόσο, του “Encounters” έγκειται στο γεγονός ότι, σε αντίθεση με το “Activity”, τα φαντάσματα, οι οντότητες, οι δαίμονες, πείτε τα όπως θέλετε, έχουν μορφή, η οποία αντικατοπτρίζεται - από ένα σημείο και μετά - στην κάμερα, ώστε ο θεατής να μπορεί να δει τί απειλεί τους ήρωες. Γιατί, O.K., καλός ο “αόρατος τρόμος”, αλλά να βλέπουμε και κάτι ρε αδελφέ!
Η δράση εξελίσσεται σταδιακά, χωρίς βίαια και βιαστικά αφηγηματικά άλματα, με τα φαντάσματα αρχικά να βολιδοσκοπούν τους κλειδωμένους ήρωες, πριν κλιμακώσουν την επίθεσή τους, στοιχείο που αυξάνει σταδιακά και την αγωνία του θεατή.
Τα ευρήματα του “lockdown” και της απώλειας της αίσθησης του χώρου και του χρόνου εντός του ψυχιατρείου λειτουργούν έξοχα, εντείνοντας τα αισθήματα εγκλωβισμού και απόγνωσης των ηρώων, που καλούνται να κινηθούν σε ένα ολοσκότεινο, κλειστοφοβικό περιβάλλον.
Εξίσου ενδιαφέρον στοιχείο αποτελούν οι ήρωες της ταινίας: ξεκινούν ως αντιπαθείς, κυνικοί αντι-ήρωες, που, παρά τα απίστευτα μαρτύρια που περνούν μέσα στο ψυχιατρείο, εξακολουθούν τελικά μέχρι και το τέλος να μην κερδίζουν την ιδιαίτερη συμπάθεια του θεατή, αλλά μάλλον την ουδετερότητά του.
Τα δε φαντάσματα απεικονίζονται με έντονα τρομακτικά, αποκρουστικά χαρακτηριστικά και προκαλούν «αναπηδήσεις» στον καναπέ, όχι μόνο με τη θέαση, αλλά και με την ακρόασή τους. Επιβεβαιώνεται δε απόλυτα η γνωστή ρήση ότι «στις ταινίες τρόμου, αν δεν θες να φοβηθείς, κλείσε καλύτερα τον ήχο, παρά την εικόνα».
Στα πλεονεκτήματα της ταινίας ανήκει και η απειροελάχιστη χρήση οπτικών εφέ – αλίμονο, με budget κάτω του 1.000.000 δολαρίων σιγά μην είχε και cgi – και η ενσάρκωση των φαντασμάτων από ηθοποιούς, αντί των ψυχρών δημιουργιών ενός computer.
Επίσης στα θετικά του “Encounters” ανήκει και η σατυρική του διάθεση, που είναι κάτι παραπάνω από προφανής, καθώς όποιος έχει παρακολουθήσει το αληθινό «Ghost Adventures» - το reality που σαρώνει στην Αμερική αυτόν τον καιρό - θα διαπιστώσει ότι το «Grave» αναπαριστά πιστά το format της εν λόγω εκπομπής. Μάλιστα ο Lance του «Grave Encounters» είναι πιστό αντίγραφο - ως χαρακτήρας - του υπερφίαλου παρουσιαστή του αληθινού reality «Ghost Adventures» - δείτε και θα καταλάβετε.
Το «Grave» πάντως φροντίζει να αφήσει σαφείς αιχμές για την αξιοπιστία αυτού του είδους των εκπομπών, όπως το “Ghost Adventures».
Έτσι, στις πρώτες σκηνές του “Encounters” παρακολουθούμε το πώς «στήνεται» και με ποιά «υλικά» φτιάχνεται μια τέτοια εκπομπή. Θα χρειαστούμε: Ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο, μια «σκοτεινή» ιστορία από το παρελθόν και μαρτυρίες αφελών ανθρώπων, που, έναντι χρημάτων, είναι ικανοί να καταθέσουν on camera ότι “είδαν το Χριστό φαντάρο στην Κοζάνη” - στην ταινία χαρακτηριστική είναι η σκηνή όπου ένας αλλοδαπός καθαριστής πληρώνεται από το συνεργείο ένα 20δόλαρο για να πει στην κάμερα ότι είδε ένα φάντασμα.
Όλα τα παραπάνω βέβαια μπολιάζονται με πλάνα νυχτερινής λήψης μέσα σε ολοσκότεινους, υγρούς διαδρόμους, ξεχασμένες ιστορίες που χάνονται μεταξύ αλήθειας και μύθου, «τρομακτική» μουσική επένδυση και πομπώδη αφήγηση από έναν χαρισματικό οικοδεσπότη.
Εν κατακλείδι, είχα αρκετό καιρό να δω μία ειλικρινή στις προθέσεις της και πραγματικά τρομακτική ταινία. Ως επί το πλείστον, οι περισσότερες σύγχρονες ταινίες του είδους επιδιώκουν την αγωνία και το σασπένς μέσω της παράθεσης εμποδίων που πρέπει να ξεπεραστούν, στερόντας όμως έτσι το κοινό από την απόλαυση των παλιών, καλών «scares».
Με το “Grave Encounters” όμως επιτυγχάνονται και τα δύο. Και αγωνία για την κατάληξη των ηρώων και στιγμές ωμού, απολαυστικού τρόμου, χωρίς ωστόσο τα ανούσια, φθηνά shock που έχουμε δει κατά καιρούς.
Τι δεν μου άρεσε:
Το «Grave Encounters» δεν αποφεύγει κάποια κλισέ που έχουμε δει σε πολλές ταινίες.
Η γνωστή μανιέρα «φαντάσματα = βασανισμένες ψυχές που εκδικούνται τους ζωντανούς για όσα τους έκαναν όσο ζούσαν» επαναλαμβάνεται δυστυχώς και εδώ, θυμίζοντας ασιατικό horror (οι γνώστες ξέρουν ότι το 99% των ασιατικών ταινιών τρόμου με φαντάσματα έχει να κάνει με εκδικητικές, αλλά βασανισμένες ψυχές). Τουλάχιστον σε αυτήν την ταινία τα φαντάσματα είναι τρομακτικά μέχρι το τέλος, χωρίς να προκαλού τον οίκτο των θεατών.
Η επιπρόσθετη αποκρυφιστική διάσταση που δίνεται στις τελευταίες σκηνές της ταινίας θα μπορούσε να αξιοποιηθεί καλύτερα από άποψη storyline, αλλά ο τρόπος που προβάλλεται καταλήγει να είναι ένα ανούσιο σεναριακό άλλοθι, ένα «να’ χαμε να λέγαμε», παρά σοβαρή πρόταση/εξήγηση.
Η αντιπάθεια που εκπέμπουν τα μέλη του συνεργείου είναι τόσο ισχυρή στην αρχή, που – παρά τις τραγικές τους περιπέτειες στην πορεία – δεν επιτυγχάνουν την μεταστροφή του εις βάρους τους κλίματος από τους θεατές. Υποθέτω ότι κάτι τέτοιο ήταν ίσως σκόπιμο από πλευράς σκηνοθετών – σεναριογράφων, ωστόσο ενδέχεται να προκαλέσει σύγχυση στο κοινό, αφού θα δυσκολευτεί να ταυτιστεί, τόσο με τα αντιπαθητικά μέλη του συνεργείου, όσο και με τις δαιμονικές μορφές των φαντασμάτων.
Τέλος, τις δύο πρώτες φορές που επιχείρησα να δω την ταινία με πήρε ο ύπνος στο πρώτο 20λεπτο (αλλά τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον έφταιγε το ότι είχα φάει βαριά - πίτσα την 1η φορά, μακαρονάδα την 2η). Βέβαια από την άλλη μπορεί και να έφταιγε το ότι το πρώτο 20λεπτο είναι λιγουλάκι αργό – ανταμείβει όμως και με το παραπάνω η υπόλοιπη ταινία, αφού γύρω στο μισάωρο η δράση απογειώνεται.
Έχει αίματα «και τέτοια»: Λίγα και καλά….
Βαθμολογία: Αν και με κάποιες αδυναμίες, σίγουρα πρόκειται για ένα τρομακτικό και φιλότιμο στις εν γένει προσπάθειές του φιλμ. Το “Grave Encounters” αξίζει ένα 8/10, ειδικά αν το δείτε με κλειστά φώτα και σχετικά υψηλή ένταση.
Πάρε και το trailer: http://www.youtube.com/watch?v=g8FBRATbJoA
Τελειόφοιτοι φοιτητές κολλεγίου εκπονούν την διπλωματική τους εργασία, καταγράφοντας το μακρύ και επίπονο ταξίδι μιας ομάδας λαθρομεταναστών από το Μεξικό, στην προσπάθειά τους να εισέλθουν στην αμερικανική γη της Επαγγελίας. Ωστόσο, πέφτουν στην ενέδρα μιας ομάδας τεξανών ακροδεξιών που δεν τρέφουν ιδιαίτερα φιλικά αισθήματα προς τους νότιους γείτονές τους και τους το δείχνουν με κάθε τρόπο, υποχρεώνοντας παράλληλα τους φοιτητές να καταγράψουν τα πάντα εν είδει ντοκιμαντέρ, για να δει ο κόσμος "και την άλλη άποψη".
Άφησα την καλύτερη για το τέλος...
